مجله
همه
تازه‌ها
داغ‌ترین‌ها
فروشگاهی
سبک زندگی
فرهنگی
آموزشی
مذهبی
سرگرمی
thumbnail
undefined آخوند کوچکی
ـ حاج‌آقا، شما هر شب میاین اینجا؟
مرد خم شده بود و صندلی‌ها را یکی‌یکی از روی زمین برمی‌داشت و کنار هم می‌گذاشت. سرش را بالا آورد و گفت:ـ آره، هر شب.ـ از کجا میاین؟ـ اوقچی بزرگ.ـ خسته نمی‌شین هر شب این همه راه رو میاین کلاله؟لبخندی زد و گفت:ـ نه. اما بعضیا بهم می‌گن مگه دیوونه‌ای که هر شب این همه راه رو میای و برمی‌گردی.
صندلی دیگری برداشت و روی صندلی‌های قبلی گذاشت.
اولین بار نبود که در میدان می‌دیدمش. تقریباً همه او را می‌شناختند. مرد قدبلندی که با لباس روحانیت اهل سنت و عمامه‌اش، همیشه ردیف اول می‌نشست. هر کس از کنارش رد می‌شد، سلامی می‌کرد و چند کلمه‌ای با او حرف می‌زد. او هم از جایش بلند می‌شد، لبخند می‌زد و دست‌های طرف را میان دست‌هایش می‌گرفت.
آن شب بعد از مراسم، وقتی بیشتر مردم رفته بودند، هنوز کنار صندلی‌ها مانده بود. از دیدارهایش با آقا چیزهایی شنیده بودم، پرسیدم:
ـ حاج‌آقا، چند بار آقا رو از نزدیک دیدین؟
لبخندی زد و گفت چهارده بار به دیدار رهبر شهید رفته. یک بار هم از آقا انگشترشان خواسته و ایشان انگشتر را به او هدیه داده‌اند.
با همان لبخند گفت:ـ وصیت کردم وقتی از دنیا رفتم، همین انگشتر رو همراهم دفن کنن. امیدوارم روز قیامت شفیعم بشه.
می‌گفت هر سال منتظر هفته وحدت بوده تا شاید دوباره فرصت دیدار آقا را پیدا کند. امسال هم روزها را می‌شمرده تا به دیدار بعدی برسد؛ اما این بار خبر شهادت آقا را شنیده بود.
ـ باورم نمی‌شد. داشتم روزها رو می‌شمردم تا به دیدار بعدی برسم، اما یه‌دفعه دنیا روی سرم خراب شد.
صندلی دیگری را برداشت. هنوز چندتایی روی زمین مانده بود.
پرسیدم:ـ حالا که دیگه امکان دیدار نیست، چی باعث می‌شه باز هم هر شب بیاین میدان؟
این بار دست از کار کشید. نگاهم کرد و گفت:ـ منم جان‌فدام. تا وقتی سید مجتبی دستور بدن، توی میدون می‌مونم و پشت ولایت رو خالی نمی‌کنم.
حرفش که تمام شد، دوباره خم شد. صندلی بعدی را برداشت و کنار بقیه گذاشت.
#جنگ_رمضان#سهم_میدان
undefined<img style=" />undefined زهرا سالاری آبان ۱۴۰۵ | #کلالهــــــــــــــــــــــــــــــ#راوینا | روایت مردم ایرانundefined@ravina_ir
thumbnail
تو عشق و حالن همشundefinedundefined

واسه دنبال کردن کچل خان روی عضویت کلیک کنundefined

『 کچل خانِ رکابی پوش undefined 』
thumbnail
‌خدایا، ما رو با کسانی که
دوستشون داشتیم محشور کن...undefined
موعود ۳۱۳#موعود_۳۱۳undefined رسانه عاشقان حضرت ولی‌عصر (عج)🤍 یا صاحب‌الزمان ادرکنیundefined @Mouood_313🤍 اگه منتظر مهدی(عج) هستی، یه undefined بزن
thumbnail
.undefinedبلوار کازینو رامسر ⁩...

جای جای ایران زیباست
undefined

ble.ir/join/4cQ42Q8WVi.
thumbnail
چرا توی زندگی‌های امروز اکسیژن کم میاریم؟
بیشتر مواقع از همسرمون انتظار داریم تمام نیازهای عاطفی ما رو برآورده کنه؛ درحالی‌که هیچ‌کس نمی‌تونه به‌تنهایی پاسخگوی همه خواسته ها و نیازهای ما باشه.
#همسرداری #روابط_عاطفی#شناخت_خود #مسیر_سبز_روانشناسی
در مسیر سبز undefined همراه ما شوundefinedble.ir/join/8jHcXeK7pF
thumbnail
#نما ● قربونِ نامت یا اباعبدالله(ع)undefined- #شب_جمعه و شب زیارتی سیدالشهداundefined‍🩹
.اَللّهُمَّ عَجِّلْ لِوَلِیِّکَ الْفَرَجَ.|پــایگاه رســانه‌ای کاشــف|undefined@kashefinfo
thumbnail
به یاد آنهایی که گمنامی را
همچو مادر سادات بر گزیدندundefined‍🩹
#شهید_گمناممِشکاتـــِــ نــــورundefined
thumbnail
نور آبیِ سحر، از لای پرده گلدوزی شده‌، اتاق را روشن می‌کند. بی سر و صدا توی رختخوابم می‌نشینم. ننه کنارم خوابیده و سینه‌اش آرام بالا و پایین می‌رود. چشمم را دنبال گُلونی‌، دور تا دور اتاق می‌چرخانم. دستم را روی رختخواب سُر میدهم تا بگیرمش. جلوی آینه‌ی روی طاقچه، که به زور اندازه یه کف دست می‌شود خودم را نگاه می‌کنم. گلونی را به سرم می‌بندم و موهای بافته سیاهم را زیرش جا می‌دهم. دور از چشم بوا، میل سرمه را از سرمه‌دان درمی‌آورم و توی چشمایم می‌کشم. صدای کیان توی سرم می‌پیچد، "چشم نیست که...خو بیچارم کردن ای چشات..." دولا می‌شوم و پایم را توی اتاق بزرگ می‌گذارم. پر دامنم را با دست بالا می‌گیرم و از روی بِرار کوچک و بوام، که کنار هم خوابیدن رد می‌شوم. در چوبی را آرام هل می‌دهم. نه سوز سرما و نه صدای قیژ بلندِ در بیدارشان نمی‌کند. باد سرد اگزمای گونه‌ام را می‌سوزاند. ننه دیشب گفت یکم روغن دنبه بمالم‌ها ولی تنبلی کردم. سهند توی طویله است. از وقتی هوا سردتر شده، آقام آنجا می‌بندتش. من را می‌بیند ولی سروصدا نمی‌کند. طنابش را باز می‌کنم. دستم را چند بار روی یال بلندش می‌کشم. سر به پیشانیش می‌گذارم. از بچگی مونس هم بودیم‌. افسارش را می‌کشم و آرام از طویله بیرون می‌آورمش. همینطور قدم‌زنان می‌ریم تا برسیم سر کوچه کاهگلیمان. با یک حرکت می‌پرم روی اسب و "هی" می‌کنم. سهند راه می‌افتد. گلونی را تا پایین چشمهایم بالا می‌آورم و می‌بندم. از دِه فاصله می‌گیریم. حالا دیگر آفتاب زده و کل دشت رو طلایی کرده. سهند می‌تازد و روح من هم با او می‌تازد. پاهایم را دور شکم سهند محکم می‌کنم و دستهایم را آرام باز. هزار بار هم که بوا و برار بزرگم گفته باشند نکن، آخر می‌افتی زیر پای سهند و تلف می‌شوی، گوشم بدهکار نیست. حالا چشمهایم را هم می‌بندم. زمین زیر سُم‌های سهند می‌لرزد. دشت انگار تا ابد ادامه دارد.من یک دختر لرم.و امروز روز من است!
#تب_نوشت
#من_لرها_را_دوست_دارم
#همه_جای_ایران_سرای_من_است
#زنده_باد_ایران_و_ایرانی

undefinedروزنوشت‌های یک خانم معلّم
thumbnail
undefined️دو قانون ساده که قبل از مهمونی بهتره به کودک یادآوری کنیundefined
با کودکان
thumbnail
دمپایی یلدایی

به دیدن محتوا و پست‌های مجله ادامه بدید

«مجلهٔ بله» شامل محبوب‌ترین پست‌های کانال‌هاست که قابلیت نمایش پست‌های مشابه را دارد و شما می‌توانید ساعت‌ها در آن وقت بگذرانید و سرگرم بشید.