امین نوشت
آدم کی به چیزی می‌رسد؟ وقتی که از صمیم قلب بخواهدش. شاید اینکه می‌گویند: «خواستن توانستن است» منظور دقیق‌شان «از ته دل خواستن توانستن است» باشد. یعنی شاید سنت خداوند باشد که اگر تو چیزی را واقعا واقعا واقعا بخواهی به آن خواهی رسید. حالا نوع چیزی که می‌خواهی در این سنت تغییری ایجاد نمی‌کند: دنیوی باشد یا اخروی؟ مادی باشد یا معنوی؟ و ... . مهم این است که آن را با تمام وجود بخواهی. ما در گویش یزدی می‌گوییم: «فلانی بازی‌ش نَمیاد» یعنی از سر مسخره‌بازی و همینجوری به کار نگاه نمی‌کند. واقعا می‌خواهد انجامش بدهد. جدی است. در واقع می‌توان اینطور گفت: اگر کسی بازی‌ش نیاید، به خواسته‌اش می‌رسد. حالا یک سوال مهم: چه کنیم که به این درجه برسیم؟ که واقعا از ته دل چیزی را بخواهیم؟ که در خواستن جدی باشیم؟ شاید جواب این سوال سهل و ممتنع باشد: شما وقتی چیزی را واقعا می‌خواهی که واقعا از فقدان آن ناراحت باشی. درد داشته باشی که چرا آن را نداری. یعنی از روی مد و چشم و همچشمی آن را نخواهی بلکه واقعا به این نیاز رسیده باشی. نیاز واقعی است که کشش برای رفع آن را ایجاد می‌کند. اگر احساس نیاز نداری، الکی دنبال آن چیز نباش. چون این خواستن گذراست و به آن نخواهی رسید.
یک چیز دیگر در مورد «نیاز واقعی». یک بیت خوبی داریم که در محافل مذهبی زیاد خوانده می‌شود: «گر گدا کاهل بود تقصیر صاحب‌خانه چیست؟» یعنی اگر تو خوب در این درگاه گدایی نکنی و نتوانی بهره‌ای از محفل ببری، تقصیری متوجه صاحبِ بارگاه نیست. در واقع گدا هنرمند باشد. او باید از عمق وجودش بخواهد تا صاحب‌خانه التفاتی به او بکند.
حالا گدا کی از صمیم قلب خواهد خواست؟ وقتی از ته دل‌ش بداند که هییییچ‌چیزی ندارد: احساس نیاز واقعی.
حالا گدا کی از صمیم قلب خواهد خواست؟ وقتی از ته دل‌ش بداند که هییییچ‌چیزی ندارد: احساس نیاز واقعی.
۱۷