وقتی ازدواج کرده بودم، تمام فکر و ذکرم شده بود زهرا خانم. حتی وقتی سرِ کار میرفتم، ذهنم پیش او بود؛ مدام نگرانش میشدم، مبادا ناراحتی یا مشکلی برایش پیش بیاید.مادرم رسم داشت هر عروسی که وارد خانواده میشد، مدتی در کنار بقیه زندگی کند. زنداداشهایم هم در کارهای خانه و حتی کارگاه، کمکحال مادرم بودند. اما من نسبت به زهرا آنقدر حساس شده بودم که دلم نمیخواست کوچکترین زحمتی برای کسی داشته باشد.برای همین خیلی زود زندگیمان را جدا کردم. تمام خریدها را خودم انجام میدادم و به خانه میآوردم تا زهرا در بالاخانه، در خانهی خودمان، هرچه دوست دارد بپزد و با خیال راحت زندگی کند. با خودم فکر میکردم شاید فضای شلوغ یک خانواده پرجمعیت، آن آرامشی را که او حقش است نداشته باشد.هر روز که میگذشت، وابستگی و علاقهام بیشتر میشد؛ نهتنها از عشقم کم نمیشد، بلکه عمیقتر و سنگینتر در دلم جا میگرفت.زهرا هم مرا دوست داشت. زندگیمان آرام بود و میانمان دلخوری و فاصلهای نبود.اما راستش را بخواهید، رفتوآمدش به خانه فامیلهایش را زیاد دوست نداشتم. بیشتر شبها یا صبحهای خیلی زود، با موتور او را به خانه مادرش میبردم تا کوچه خلوت باشد و مبادا کسی از گذشته یا خواستگارهای قدیمیاش او را ببیند.اگر حتی احتمال میدادم کسی نگاهش کرده یا دیده است، ذهنم درگیر میشد و این نگرانی در رفتارم کاملاً پیدا بود. برای همین، وقتی بیرون میرفتیم، زهرا چادرش را طوری میکشید که فقط یک چشمش دیده میشد.تنها جایی که با خیال راحت میرفتیم، خانه نرگس، خواهرم بود؛ جایی که همه با زهرا محرم بودند و دل من آرامتر بود. حتی از خانه مادر خودش هم برایم راحتتر بود، چون آنجا رفتوآمد دامادهای فامیل، آرامش ذهنم را به هم میزد.آنقدر حساس شده بودم که حتی او را به خانه بعضی از خواهرهایم هم نمیبردم. نمیخواستم نگاه هیچ نامحرمی روی او بیفتد. در عوض، هر وقت حس میکردم دلش گرفته، او را به زنجان، مشهد یا شهرهای دیگر میبردم تا هم دلش خوش باشد و هم از محیطی که ذهنم را درگیر میکرد دور بماند.اما زهرا هیچوقت از این حساسیتها ناراحت نمیشد. همیشه با آرامش میگفت:«به خدا من فقط تو را دوست دارم و به هیچکس نگاه نمیکنم.»اما مسئله برای من نگاه او نبود… من نمیخواستم هیچکس او را ببیند.ادامه دارد…
#قسمت_نهم#نویسنده
۲۷۹
۱۷:۴۵