معرفی هیئت داوران مرحلهٔ مقدماتی
«چهارمین سوگوارهٔ عاشورایی داستان ده»
داستان کوچک:
مولود توکلی - رضوان کفایتی - امینه گل‌زاده
همراه بانوی فرهنگ باشید. https://ble.ir/banooyefarhang_info
«چهارمین سوگوارهٔ عاشورایی داستان ده»
داستان کوچک:
مولود توکلی - رضوان کفایتی - امینه گل‌زاده
همراه بانوی فرهنگ باشید. https://ble.ir/banooyefarhang_info۲۳۱
#روایت_مشعر#به_مقصد_میناب۱سلام. با نام و یاد خدا راهی سفری می‌شوم که از ۹ اسفند دلم هوایی آن بود. #میناب، اسم جایی است که بلافاصله بعد از شنیدن آن، غم عظیمی روی دل آدم هوار میکند. دومین بار است که بدون خانواده‌ام سفر می‌کنم. به جایی خیلی دورتر از خانه‌ام. اولی اربعین بود. و حالا میناب. فقط این جنس غم است که می‌تواند یک مادرِ وابسته به جگرگوشه‌هایش را برای چند روز از خانه دور کند.
برای این چند روز و چند وعده نبودنم خیلی برنامه‌ریزی کردم. دوست داشتم خواهرم از صبح تا عصر بیاید منزلمان تا اول، قلب خودم از دیدنش آرام بگیرد و بعد خیالم راحت باشد پسرهایم از مدرسه برسند با دیدن تنها خاله‌شان کمتر غربت خانه‌ی بدون مادر می‌گیردشان. دیشب وسط تجمع بود که زنگ زد. من هم داشتم به سمت تجمع محله‌مان می‌رفتم. گفت بخاطر مهم بودن راهپیمایی ۱۳ آبان نمی‌تواند بیاید خانه‌مان. بغض گلویم را فشار داد. با سختی خداحافظی کردم. دلم بدجوری گرفت. فقط میدان و پرچم‌تکانی می‌توانست چاره‌ی دلم باشد. رفتم سر جای همیشگی ایستادم. رو به اتوبان، جایی که کسی صورتم را نمی‌بیند. بند اشک‌هایم را با خیال راحت پاره کردم. صورتم خیس شد و قلبم کمی سبک. ناخودآگاه سرم را به آسمان گرفتم. به سمت خدایی که دوست ندارد جز او پناهی داشته باشم.
قبل از نماز صبح بیدار شدم. دل کندن از بچه‌ها برایم سخت بود. صلوات‌هایی که نذر کنسل شدن کرده بودم به نتیجه نرسید. جدی جدی رفتنی بودم. پختن سیب‌زمینی‌ها اولین کاری بود که باید انجام می‌دادم. بعد عدس‌پلو. آماده کردن مایه‌ی ماکارانی و گذاشتن مرغ داخل فر برای گریل شدن.
سیب‌زمینی‌ها به قل افتاده بودند که چای را دم کردم. بچه‌ها باید بیدار می‌شدند. فکر اینکه من نباشم چه کسی برایشان چای دم میکند، چه کسی از خواب بیدارشان میکند، داشت دیوانه‌ام می‌کرد. چقدر خودخواه بودم که همیشه آرزوی شهادت اولین دعایم بود. چرا هیچ‌وقت به غربت خانه‌ای که بی‌مادر شده فکر نکرده بودم! حالم جا نمی‌آمد. باید روضه گوش می‌دادم. روضه‌ی مادر...
با اشکی که بند نمی‌آمد رفتم سراغ کارها. الویه جا افتاد، عدس پلو را هم دم گذاشتم. زیر مایه‌ی ماکارانی را خاموش کردم تا خنک شود. مرغ طعم‌دار شده که رفت داخل فر، به خودم آمدم. داشتم چکار می‌کردم!
راستش من مادر خیلی زرنگی نبودم، از سر دلتنگی بود که هی دور خودم می‌چرخیدم و مدل به مدل غذا آماده می‌کردم. حتی تمام لباس‌ها را هم شستم؛ نکند در نبودم لباسی بخواهند که نشسته باشد. موقع شستن ظرف‌ها به مادران میناب فکر می‌کردم. به دل شکسته‌شان...
کم کم باید ساک می‌بستم و حاضر می‌شدم. باید دل می‌کندم. زیپ کیف را بستم. چادر سر کردم وتصمیمم را گرفتم؛ اولین سوالی که از مادران میناب می‌پرسم همین خواهد بود: با دلتنگی‌تان چه می‌کنید؟!
#دختر_وطن۱۴۰۵/۸/۱۳
همراه بانوی فرهنگ باشید. https://ble.ir/banooyefarhang_info
برای این چند روز و چند وعده نبودنم خیلی برنامه‌ریزی کردم. دوست داشتم خواهرم از صبح تا عصر بیاید منزلمان تا اول، قلب خودم از دیدنش آرام بگیرد و بعد خیالم راحت باشد پسرهایم از مدرسه برسند با دیدن تنها خاله‌شان کمتر غربت خانه‌ی بدون مادر می‌گیردشان. دیشب وسط تجمع بود که زنگ زد. من هم داشتم به سمت تجمع محله‌مان می‌رفتم. گفت بخاطر مهم بودن راهپیمایی ۱۳ آبان نمی‌تواند بیاید خانه‌مان. بغض گلویم را فشار داد. با سختی خداحافظی کردم. دلم بدجوری گرفت. فقط میدان و پرچم‌تکانی می‌توانست چاره‌ی دلم باشد. رفتم سر جای همیشگی ایستادم. رو به اتوبان، جایی که کسی صورتم را نمی‌بیند. بند اشک‌هایم را با خیال راحت پاره کردم. صورتم خیس شد و قلبم کمی سبک. ناخودآگاه سرم را به آسمان گرفتم. به سمت خدایی که دوست ندارد جز او پناهی داشته باشم.
قبل از نماز صبح بیدار شدم. دل کندن از بچه‌ها برایم سخت بود. صلوات‌هایی که نذر کنسل شدن کرده بودم به نتیجه نرسید. جدی جدی رفتنی بودم. پختن سیب‌زمینی‌ها اولین کاری بود که باید انجام می‌دادم. بعد عدس‌پلو. آماده کردن مایه‌ی ماکارانی و گذاشتن مرغ داخل فر برای گریل شدن.
سیب‌زمینی‌ها به قل افتاده بودند که چای را دم کردم. بچه‌ها باید بیدار می‌شدند. فکر اینکه من نباشم چه کسی برایشان چای دم میکند، چه کسی از خواب بیدارشان میکند، داشت دیوانه‌ام می‌کرد. چقدر خودخواه بودم که همیشه آرزوی شهادت اولین دعایم بود. چرا هیچ‌وقت به غربت خانه‌ای که بی‌مادر شده فکر نکرده بودم! حالم جا نمی‌آمد. باید روضه گوش می‌دادم. روضه‌ی مادر...
با اشکی که بند نمی‌آمد رفتم سراغ کارها. الویه جا افتاد، عدس پلو را هم دم گذاشتم. زیر مایه‌ی ماکارانی را خاموش کردم تا خنک شود. مرغ طعم‌دار شده که رفت داخل فر، به خودم آمدم. داشتم چکار می‌کردم!
راستش من مادر خیلی زرنگی نبودم، از سر دلتنگی بود که هی دور خودم می‌چرخیدم و مدل به مدل غذا آماده می‌کردم. حتی تمام لباس‌ها را هم شستم؛ نکند در نبودم لباسی بخواهند که نشسته باشد. موقع شستن ظرف‌ها به مادران میناب فکر می‌کردم. به دل شکسته‌شان...
کم کم باید ساک می‌بستم و حاضر می‌شدم. باید دل می‌کندم. زیپ کیف را بستم. چادر سر کردم وتصمیمم را گرفتم؛ اولین سوالی که از مادران میناب می‌پرسم همین خواهد بود: با دلتنگی‌تان چه می‌کنید؟!
#دختر_وطن۱۴۰۵/۸/۱۳
همراه بانوی فرهنگ باشید. https://ble.ir/banooyefarhang_info۱۳۴
سکانس اول:
(خارجی، شب. داخلی، مسجد جامع بندرعباس)
_ احترام بزرگ‌تر تا کجا واجبه؟
زینب درونم این را با خنده می‌گوید و من پشت به آقای قدبلند می‌کنم و از جمعیت دور می‌شوم. صدای عصبانی‌اش را هنوز میان بوق ماشین‌ها و صدای مجری تجمع میدان نزدیک خانه‌مان می‌شنوم:
_خانم ها کنار خیابان نایستند. اگر ایستادند چای نخورند، نخندند، حرف نزنند و کلی باید و نباید دیگر.
زینب بیرون هم همچین از این حرف‌ها خوشحال نیست. اگر زینب‌ها را نمی‌شناسید معرفی می‌کنم. همان من درون و من بیرون که همه‌مان داریم. الان باید شناخته باشید. من درون ویژگی‌هایی که همه می‌شناسند رویش سوار شده و من درون ویژگی‌هایی که فقط خودمان از وجودشان مطلّعیم. داشتم می‌گفتم آقای قدبلند عصبانی هم حال زینب بیرون را بد کرد، هم حال زینب درون و هم حال من را.
آقای قمی که از درصد حضور خانم‌ها و آقایان در تجمعات شبانه می‌گویند دوباره یاد آقای قد بلند و پرچم بلند و صدای بلندش می‌افتم. ،زینب‌ها هم. با همسفرم ردیف اول نشسته‌ایم. نه اینکه زود و به موقع رسیده باشیم، اتفاقا وسط مراسم و دیر و بدموقع رسیدیم و تا از ایستگاه راه‌آهن بندرعباس بیاییم مسجد جامع، بدموقع‌تر هم شد.
ولی حاکم بزرگ‌طور بردندمان ردیف اول و رخ در رخ آقای قمی نشاندندمان. اابته ارزشش را داشت. حرف‌های آقای قمی، صدای بلند مرد قد بلند، در تجمع میدان نزدیک خانه‌مان و باید نباید هایش را شست و برد.
بحث درصد حضور خانم‌ها با رای نهایی ۷۰ به ۳۰ به نتیجه می‌رسد. با این تبصره آقای قمی که آن ۳۰ درصد آقا هم به زور و لطف خانم‌ها می‌آیند. زینب بیرونم یاد کلمات آقای رشیدمان افتاده که:《امّا اینک در روزهایی هستیم که بانوان در بعضی از عرصه‌های حضور دلیرانه، از مردان سبقت می‌گیرند.》
زینب درونم هم هنوز از آقای قدبلند صدابلند دلخور است و یادش افتاده که کنار خیابان نباید بخندد، نباید چای بخورد و نباید حرف بزند. آقای قمی به کارکرد پرچم‌های سرخ روی شانه خانم‌ها اشاره می‌کنند. پل می‌زند به جمله معروف امام که حال این روزهای ماست:
《چه شیرینی از این بالاتر؟ که ما همچون صاعقه بر فرق آمریکا فرود آمده‌ایم... و شیشه حیات آمریکا در این سرزمین شکسته است.》
بر‌می‌گردم عقب را نگاه می‌کنم، پرچم‌های سرخ گل کرده روی سیاهی چادرهای جمعیت. کیف می‌کنم. کاش آقای قدبلند عصبانی هم بود و می‌دید. یقین دارم اگر بود و می‌دید با من و زینب‌ها تکرار می‌کرد:
《چه شیرینی‌ای بالاتر از اینکه شیشه حیات آمریکا را با همین پرچم‌های روی دوش خانم‌ها برای همیشه بشکنیم؟》
به قلم: زینب عرفانیان
همراه بانوی فرهنگ باشید. https://ble.ir/banooyefarhang_info
(خارجی، شب. داخلی، مسجد جامع بندرعباس)
_ احترام بزرگ‌تر تا کجا واجبه؟
زینب درونم این را با خنده می‌گوید و من پشت به آقای قدبلند می‌کنم و از جمعیت دور می‌شوم. صدای عصبانی‌اش را هنوز میان بوق ماشین‌ها و صدای مجری تجمع میدان نزدیک خانه‌مان می‌شنوم:
_خانم ها کنار خیابان نایستند. اگر ایستادند چای نخورند، نخندند، حرف نزنند و کلی باید و نباید دیگر.
زینب بیرون هم همچین از این حرف‌ها خوشحال نیست. اگر زینب‌ها را نمی‌شناسید معرفی می‌کنم. همان من درون و من بیرون که همه‌مان داریم. الان باید شناخته باشید. من درون ویژگی‌هایی که همه می‌شناسند رویش سوار شده و من درون ویژگی‌هایی که فقط خودمان از وجودشان مطلّعیم. داشتم می‌گفتم آقای قدبلند عصبانی هم حال زینب بیرون را بد کرد، هم حال زینب درون و هم حال من را.
آقای قمی که از درصد حضور خانم‌ها و آقایان در تجمعات شبانه می‌گویند دوباره یاد آقای قد بلند و پرچم بلند و صدای بلندش می‌افتم. ،زینب‌ها هم. با همسفرم ردیف اول نشسته‌ایم. نه اینکه زود و به موقع رسیده باشیم، اتفاقا وسط مراسم و دیر و بدموقع رسیدیم و تا از ایستگاه راه‌آهن بندرعباس بیاییم مسجد جامع، بدموقع‌تر هم شد.
ولی حاکم بزرگ‌طور بردندمان ردیف اول و رخ در رخ آقای قمی نشاندندمان. اابته ارزشش را داشت. حرف‌های آقای قمی، صدای بلند مرد قد بلند، در تجمع میدان نزدیک خانه‌مان و باید نباید هایش را شست و برد.
بحث درصد حضور خانم‌ها با رای نهایی ۷۰ به ۳۰ به نتیجه می‌رسد. با این تبصره آقای قمی که آن ۳۰ درصد آقا هم به زور و لطف خانم‌ها می‌آیند. زینب بیرونم یاد کلمات آقای رشیدمان افتاده که:《امّا اینک در روزهایی هستیم که بانوان در بعضی از عرصه‌های حضور دلیرانه، از مردان سبقت می‌گیرند.》
زینب درونم هم هنوز از آقای قدبلند صدابلند دلخور است و یادش افتاده که کنار خیابان نباید بخندد، نباید چای بخورد و نباید حرف بزند. آقای قمی به کارکرد پرچم‌های سرخ روی شانه خانم‌ها اشاره می‌کنند. پل می‌زند به جمله معروف امام که حال این روزهای ماست:
《چه شیرینی از این بالاتر؟ که ما همچون صاعقه بر فرق آمریکا فرود آمده‌ایم... و شیشه حیات آمریکا در این سرزمین شکسته است.》
بر‌می‌گردم عقب را نگاه می‌کنم، پرچم‌های سرخ گل کرده روی سیاهی چادرهای جمعیت. کیف می‌کنم. کاش آقای قدبلند عصبانی هم بود و می‌دید. یقین دارم اگر بود و می‌دید با من و زینب‌ها تکرار می‌کرد:
《چه شیرینی‌ای بالاتر از اینکه شیشه حیات آمریکا را با همین پرچم‌های روی دوش خانم‌ها برای همیشه بشکنیم؟》
به قلم: زینب عرفانیان
همراه بانوی فرهنگ باشید. https://ble.ir/banooyefarhang_info۱۳
خانمی در راه، وقتی فهمید دارم می‌آیم میناب این پرچم را داد. گفت در سفر کربلا با همه ضریح‌ها متبرکش کردم، برسانش به دست یکی از خانواده‌های شهدای میناب.
زهرا هم خادم الشهدا بود هم خواهر شهید. می‌خواست درس بخواند تا به آرزوی ضحی برسد و دندانپزشک شود.
زینب عرفانیان
همراه بانوی فرهنگ باشید. https://ble.ir/banooyefarhang_info
زهرا هم خادم الشهدا بود هم خواهر شهید. می‌خواست درس بخواند تا به آرزوی ضحی برسد و دندانپزشک شود.
زینب عرفانیان
همراه بانوی فرهنگ باشید. https://ble.ir/banooyefarhang_info۹۱
باشگاه ادبی بانوی فرهنگ برگزار می کند:
«خوانش داستانی فیلم کافه سلطان»
به کارگردانی مصطفی رزاق کریمی
با ارائهٔ: فرشته امیری
زمان: سه شنبه ۲۶ آبان ساعت ۱۵ الی ۱۷
به صورت حضوری و برخط
مکان:خیابان جمهوری، خیابان شیخ هادی، جنب خیابان حسین سخنور، مدرسه قلم، طبقه دوم، دفتر باشگاه ادبی بانوی فرهنگ.
حضور در این نشست، برای عموم علاقه‌مندان آزاد و رایگان است.
جهت کسب اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام در این نشست، با نام کاربری @banooyefarhang
در پیام‌رسان بله در ارتباط باشید.
️ همراه بانوی فرهنگ باشید ️ https://ble.ir/banooyefarhang_info
«خوانش داستانی فیلم کافه سلطان»
به کارگردانی مصطفی رزاق کریمی
با ارائهٔ: فرشته امیری
زمان: سه شنبه ۲۶ آبان ساعت ۱۵ الی ۱۷
به صورت حضوری و برخط
مکان:خیابان جمهوری، خیابان شیخ هادی، جنب خیابان حسین سخنور، مدرسه قلم، طبقه دوم، دفتر باشگاه ادبی بانوی فرهنگ.
حضور در این نشست، برای عموم علاقه‌مندان آزاد و رایگان است.
جهت کسب اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام در این نشست، با نام کاربری @banooyefarhang
در پیام‌رسان بله در ارتباط باشید.
️ همراه بانوی فرهنگ باشید ️ https://ble.ir/banooyefarhang_info۹۵
"باشگاه ادبی بانوی فرهنگ برگزار میکند"
مراسم رونمایی از کتاب "پاییز سبز"
نوشته فاطمه دانشور جلیل
تاریخ: چهارشنبه ۲۷ آبان ۱۴۰۵
ساعت ۱۵ تا ۱۷
مکان: حوزه هنری انقلاب اسلامی، طبقه همکف، انتهای راهرو، طاهره سالن صفارزاده
حضور در این نشست برای عموم آزاد است.
جهت کسب اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام، با نام کاربری @banooyefarhang
در پیام‌رسان بله در ارتباط باشید.
همراه بانوی فرهنگ باشید. https://ble.ir/banooyefarhang_info
مراسم رونمایی از کتاب "
پاییز سبز"نوشته فاطمه دانشور جلیلتاریخ: چهارشنبه ۲۷ آبان ۱۴۰۵ساعت ۱۵ تا ۱۷ مکان: حوزه هنری انقلاب اسلامی، طبقه همکف، انتهای راهرو، طاهره سالن صفارزادهحضور در این نشست برای عموم آزاد است.
جهت کسب اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام، با نام کاربری @banooyefarhang
در پیام‌رسان بله در ارتباط باشید.
همراه بانوی فرهنگ باشید. https://ble.ir/banooyefarhang_info۱۸۱۲۲
"باشگاه ادبی بانوی فرهنگ برگزار میکند"
جلسه نقد و بررسی کتاب "به نام یحیی"
نوشته‌ی زینب عرفانیان
منتقد: مرتضی قاضی
کارشناس ادبی: مرضیه نفری
تاریخ: چهارشنبه ۲۰ آبان ماه ۱۴۰۵
زمان: ۱۴:۳۰ الی ۱۶:۳۰
مکان: باغ کتاب، سروستان
ورود برای عموم آزاد است.
جهت کسب اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام، با نام کاربری @banooyefarhang
در پیام‌رسان بله در ارتباط باشید.
همراه بانوی فرهنگ باشید. https://ble.ir/banooyefarhang_info
جلسه نقد و بررسی کتاب "به نام یحیی"
نوشته‌ی زینب عرفانیان
منتقد: مرتضی قاضی
کارشناس ادبی: مرضیه نفری
تاریخ: چهارشنبه ۲۰ آبان ماه ۱۴۰۵
زمان: ۱۴:۳۰ الی ۱۶:۳۰
مکان: باغ کتاب، سروستان
ورود برای عموم آزاد است.
جهت کسب اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام، با نام کاربری @banooyefarhang
در پیام‌رسان بله در ارتباط باشید.
همراه بانوی فرهنگ باشید. https://ble.ir/banooyefarhang_info۳۴
کلاس تدبر در قرآن «فلق۳»
به راهبری استاد رجبعلی.
همراه بانوی فرهنگ باشید. https://ble.ir/banooyefarhang_info
به راهبری استاد رجبعلی.
همراه بانوی فرهنگ باشید. https://ble.ir/banooyefarhang_info۷
هم اکنون نقد کتاب "به نام یحیی"
نوشته زینب عرفانیان.
همراه بانوی فرهنگ باشید. https://ble.ir/banooyefarhang_info
نوشته زینب عرفانیان.
همراه بانوی فرهنگ باشید. https://ble.ir/banooyefarhang_info۱۲
«به نام یحیی»
عاشقانه‌ای از مردم ایران برای اهالی مقاومت است که در بستر یک تجربه عاطفی و روایی شکل گرفته است.
این اثر صرفاً نه داستان و نه ناداستان محض است؛ بلکه عاشقانه‌ای تخیلی در بستر واقعیت ایام شهادت سیدحسن نصرالله و یحیی سنوار را به تصویر کشیده است.
همراه بانوی فرهنگ باشید. https://ble.ir/banooyefarhang_info
عاشقانه‌ای از مردم ایران برای اهالی مقاومت است که در بستر یک تجربه عاطفی و روایی شکل گرفته است.
این اثر صرفاً نه داستان و نه ناداستان محض است؛ بلکه عاشقانه‌ای تخیلی در بستر واقعیت ایام شهادت سیدحسن نصرالله و یحیی سنوار را به تصویر کشیده است.
همراه بانوی فرهنگ باشید. https://ble.ir/banooyefarhang_info۱۰