#مولانا#شمس
۲۲۲۱بازارسال شده از Aminian
قسمتی از کتاب سکوت مقدس:عارفان می‌گویند: درد چراغ راه است و نشانه حیات روح. اما رنج وقتی است که فرد، ذهن خود را درگیر نگرانی‌ها و مقاومت‌ها می‌کند: ترس از تحمل اطرافیان، نگرانی از بهبود نیافتن یا آینده‌ای مبهم. رنج ریشه‌ای ذهنی دارد و با تسلیم ذهنی، می‌توان از آن رهایی یافت.
در آن لحظه فهمیدم، آنچه تا پیش از آن درد می‌نامیدم، چیزی جز مقاومت در برابر واقعیت نبود.
و آنچه رهایی می‌نامند، تسلیم کامل در برابر همان واقعیت است. عمو هوشنگ با همان لبخند ملایم، مشتی شن دیگر از زمین برگرفت و گفت: اگر امروز، همین شن‌زار را باغی دیدی، نه از آن رو است که زمین تغییر کرده؛ بلکه دل تو دیگرگونه شده است. مردن پیش از مرگ، یعنی همین تغییر دل. یعنی تسلیم، نه در برابر سختی، بلکه در برابر حقیقت.
حقیقتی که لحظه به لحظه در چهره‌ی زندگی با ما سخن می‌گوید، اگر بشنویم.
آن روز، زیر آفتاب ساکت کویر، فهمیدم که زندگی را نمی‌توان به زور خواسته‌ها رام کرد. تنها باید در آغوش لحظه‌ها آرام گرفت، و گذاشت که دوست، بی‌تملک، درون جانت جاری شود.
. اما رنج وقتی است که فرد، ذهن خود را درگیر نگرانی‌ها و مقاومت‌ها می‌کند: ترس از تحمل اطرافیان، نگرانی از بهبود نیافتن یا آینده‌ای مبهم. رنج ریشه‌ای ذهنی دارد و با تسلیم ذهنی، می‌توان از آن رهایی یافت.در آن لحظه فهمیدم، آنچه تا پیش از آن درد می‌نامیدم، چیزی جز مقاومت در برابر واقعیت نبود.
و آنچه رهایی
می‌نامند، تسلیم کامل در برابر همان واقعیت است. عمو هوشنگ با همان لبخند ملایم، مشتی شن دیگر از زمین برگرفت و گفت: اگر امروز، همین شن‌زار را باغی دیدی، نه از آن رو است که زمین تغییر کرده؛ بلکه دل تو دیگرگونه شده است. مردن پیش از مرگ، یعنی همین تغییر دل. یعنی تسلیم، نه در برابر سختی، بلکه در برابر حقیقت.حقیقتی که لحظه به لحظه در چهره‌ی زندگی با ما سخن می‌گوید، اگر بشنویم.
آن روز، زیر آفتاب ساکت کویر، فهمیدم که زندگی را نمی‌توان به زور خواسته‌ها رام کرد. تنها باید در آغوش لحظه‌ها آرام گرفت، و گذاشت که دوست، بی‌تملک، درون جانت جاری شود.
۹۱۱️جزوها را رویها سوی کُل است بلبلان را عشق با روی گُل استآنچ از دریا به دریا می‌روداز همانجا کامد آنجا می‌رود
🟠 #مولانا
@Hichologist
۱۳۱۱۸۱️کین سبب را آن سبب آورد پیشبی‌سبب کی شد سبب هرگز ز خویش🟠 #مولانا
مولانا در این بیت زنجیره‌ی علت و معلول را مطرح می‌کند: هر چیزی که در این عالم «سبب» چیزی می‌شود، خودش نیز معلولِ سببی دیگر است. هیچ سببی «قائم به خود» نیست و وجودش را از خود ندارد؛ پس سلسله‌ی اسباب باید به سببی برسد که خودش معلول چیزی نیست.این همان استدلال برهان علت اول / واجب‌الوجود است: اگر هر سببی سببی داشته باشد و این سلسله بی‌نهایت باشد، هیچ‌چیز محقق نمی‌شود؛ پس باید به «سبب‌الاسباب» یعنی خداوند برسیم که «بی‌سبب» است و وجودش از خویش است.
@Hichologist
۹۵۱
*عذابی که از یونان باستان تا گوشی‌های هوشمند همراه ماست!
تا حالا اصطلاح «تنتالایز» (Tantalize) به گوشت خورده؟ ریشه این کلمه و همچنین مفهوم روان‌شناختی جذاب و عمیقی به نام «اثر تانتالوس» (The Tantalus Effect)، برمی‌گرده به یکی از تاریک‌ترین و شنیدنی‌ترین اسطوره‌های یونان باستان: تانتالوس (Tantalus).
ماجرا از کجا شروع شد؟
تانتالوس پسر زئوس و پادشاهی ثروتمند بود که به سفره خدایان راه داشت. اما غرور و شک او به همه‌چیز پایان داد. او که می‌خواست همه‌چیزدانی خدایان را امتحان کند، دست به جنایتی هولناک زد: پسر خودش را قربانی کرد و با آن غذایی درست کرد و جلوی خدایان گذاشت تا ببیند می‌فهمند یا نه!
مکافات عمل و عذاب ابدی:
خدایان بلافاصله فریب او را فهمیدند، پسرش را دوباره زنده کردند و تانتالوس را به عذابی ابدی و بی‌نهایت در دنیای مردگان محکوم نمودند:
او تا گردن در آب زلال ایستاده بود، اما هر بار که خم می‌شد تا بنوشد، آب فروکش می‌کرد!
بالای سرش درختانی با میوه‌های بهشتی آویزان بود، اما هر بار که دست دراز می‌کرد، باد شاخه‌ها را دور می‌کرد!
این همان تصویر کلاسیک از «رنجِ نزدیکِ مطلوب، اما دست‌نیافتنیِ مطلق» است.
«اثر تانتالوس» در روانشناسی و دنیای مدرن:
این اسطوره امروزه فقط یک افسانه نیست؛ بلکه در روانشناسی و روان‌پزشکی (به‌ویژه در بررسی رفتار نوجوانان در مواجهه با فضای مجازی و فناوری دیجیتال) مفهومی به نام «اثر تانتالوس» داریم:
*ولعِ بی‌پایان: بارها بارها دیدنِ اعلان‌ها، پیام‌ها یا محرک‌هایی که همیشه در آستانهٔ دسترسی‌اند اما هرگز کاملاً ارضا یا تمام نمی‌شوند.
*رنجِ نزدیکیِ هدف: درست مثل عذاب تانتالوس، رنجِ انسان مدرن این است که آنچه می‌خواهد را جلوی چشمش می‌بیند، اما هرچه تلاش می‌کند به آن دست پیدا کند، بیشتر از چنگش می‌گریزد؛ وضعیتی که به جای لذت، اضطراب و ولع مداوم ایجاد می‌کند.
ردپای دیگر تانتالوس:
*فعل Tantalize: به معنای «حسرت به دل گذاشتن» و آزار دادن با نشان دادن چیزی مطلوب اما دور از دسترس.
*عنصر تانتال (Tantalum):* در شیمی، فلزی مقاوم که جدا کردن و پایدار کردن آن در فرآیندهای شیمیایی، حکم همان عذاب طاقت‌فرسا را داشت.
#اسطوره_شناسی #روانشناسی #تانتالوس #اثر_تانتالوس #تنتالایز #دانستنی #یونان_باستان#اسطوره#زئوس@Hichologist
تا حالا اصطلاح «تنتالایز» (Tantalize) به گوشت خورده؟ ریشه این کلمه و همچنین مفهوم روان‌شناختی جذاب و عمیقی به نام «اثر تانتالوس» (The Tantalus Effect)، برمی‌گرده به یکی از تاریک‌ترین و شنیدنی‌ترین اسطوره‌های یونان باستان: تانتالوس (Tantalus).
ماجرا از کجا شروع شد؟تانتالوس پسر زئوس و پادشاهی ثروتمند بود که به سفره خدایان راه داشت. اما غرور و شک او به همه‌چیز پایان داد. او که می‌خواست همه‌چیزدانی خدایان را امتحان کند، دست به جنایتی هولناک زد: پسر خودش را قربانی کرد و با آن غذایی درست کرد و جلوی خدایان گذاشت تا ببیند می‌فهمند یا نه!
مکافات عمل و عذاب ابدی:خدایان بلافاصله فریب او را فهمیدند، پسرش را دوباره زنده کردند و تانتالوس را به عذابی ابدی و بی‌نهایت در دنیای مردگان محکوم نمودند:
او تا گردن در آب زلال ایستاده بود، اما هر بار که خم می‌شد تا بنوشد، آب فروکش می‌کرد! بالای سرش درختانی با میوه‌های بهشتی آویزان بود، اما هر بار که دست دراز می‌کرد، باد شاخه‌ها را دور می‌کرد!این همان تصویر کلاسیک از «رنجِ نزدیکِ مطلوب، اما دست‌نیافتنیِ مطلق» است.
«اثر تانتالوس» در روانشناسی و دنیای مدرن:این اسطوره امروزه فقط یک افسانه نیست؛ بلکه در روانشناسی و روان‌پزشکی (به‌ویژه در بررسی رفتار نوجوانان در مواجهه با فضای مجازی و فناوری دیجیتال) مفهومی به نام «اثر تانتالوس» داریم:
*ولعِ بی‌پایان: بارها بارها دیدنِ اعلان‌ها، پیام‌ها یا محرک‌هایی که همیشه در آستانهٔ دسترسی‌اند اما هرگز کاملاً ارضا یا تمام نمی‌شوند.
*رنجِ نزدیکیِ هدف: درست مثل عذاب تانتالوس، رنجِ انسان مدرن این است که آنچه می‌خواهد را جلوی چشمش می‌بیند، اما هرچه تلاش می‌کند به آن دست پیدا کند، بیشتر از چنگش می‌گریزد؛ وضعیتی که به جای لذت، اضطراب و ولع مداوم ایجاد می‌کند.
ردپای دیگر تانتالوس:*فعل Tantalize: به معنای «حسرت به دل گذاشتن» و آزار دادن با نشان دادن چیزی مطلوب اما دور از دسترس.
*عنصر تانتال (Tantalum):* در شیمی، فلزی مقاوم که جدا کردن و پایدار کردن آن در فرآیندهای شیمیایی، حکم همان عذاب طاقت‌فرسا را داشت.
#اسطوره_شناسی #روانشناسی #تانتالوس #اثر_تانتالوس #تنتالایز #دانستنی #یونان_باستان#اسطوره#زئوس@Hichologist
۶۲۷۱بازارسال شده از Aminian
از کتاب سکوت مقدس:
در راه خدا، عقل مثل چرخ دوچرخه است؛ لازم است، اما تو را به مقصد نمی‌رساند، مگر آن‌که روح را هم با خود همراه کند. مثل موسیقی‌دان ماهری که ابتدا نت‌خوانی می‌آموزد، اما آنگاه که ساز می‌نوازد، دیگر به نت‌ها نگاه نمی‌کند، بلکه با دلش می‌نوازد.
سلوک نیز چنین است: آغازش با قاعده است، اما اوجش بی‌قاعده، اما موزون است.من به فکر فرو رفتم. چقدر درگیر آداب شده بودم، بی‌آنکه به حضور برسم. دوچرخه سوار ابتدا در بند حفظ تعادل است؛ اما وقتی حرکت را آموخت، تازه باید بفهمد برای چه رکاب می‌زند. برای شهرت؟ قدرت؟ یا برای لمس نسیم خدا در چهره‌اش؟ اگر مقصد، وصال محبوب نباشد، دوچرخه، فقط بازی‌چه‌ای کودکانه است. و آنگاه به لطافتی ژرف گفت: دل، وقتی سبک می‌شود، پرواز می‌کند؛ و خدا، بر بال آن پرواز می‌نشیند. اما دلِ سنگین، حتی دوچرخه هم نمی‌تواند براند. هر رکاب، با تردید می‌لرزد. این‌جاست که می‌فهمی باید از منیت سبک شوی، تا بر دوچرخه‌ی توکل، در مسیر عشق حرکت کنی. من، آهسته سرم را تکان دادم. در دل گفتم: دوچرخه‌سواری، تنها زمانی معنا دارد که نگاهت به افق باشد، نه مدام به رکاب‌ها.
:در راه خدا، عقل مثل چرخ دوچرخه است؛ لازم است، اما تو را به مقصد نمی‌رساند، مگر آن‌که روح را هم با خود همراه کند. مثل موسیقی‌دان ماهری که ابتدا نت‌خوانی می‌آموزد، اما آنگاه که ساز می‌نوازد، دیگر به نت‌ها نگاه نمی‌کند، بلکه با دلش می‌نوازد.
سلوک نیز چنین است: آغازش با قاعده است، اما اوجش بی‌قاعده، اما موزون است.
من به فکر فرو رفتم. چقدر درگیر آداب شده بودم، بی‌آنکه به حضور برسم. دوچرخه سوار ابتدا در بند حفظ تعادل است؛ اما وقتی حرکت را آموخت، تازه باید بفهمد برای چه رکاب می‌زند. برای شهرت؟ قدرت؟ یا برای لمس نسیم خدا در چهره‌اش؟ اگر مقصد، وصال محبوب نباشد، دوچرخه، فقط بازی‌چه‌ای کودکانه است. و آنگاه به لطافتی ژرف گفت: دل، وقتی سبک می‌شود، پرواز می‌کند؛ و خدا، بر بال آن پرواز می‌نشیند. اما دلِ سنگین، حتی دوچرخه هم نمی‌تواند براند. هر رکاب، با تردید می‌لرزد. این‌جاست که می‌فهمی باید از منیت سبک شوی، تا بر دوچرخه‌ی توکل، در مسیر عشق حرکت کنی. من، آهسته سرم را تکان دادم. در دل گفتم: دوچرخه‌سواری، تنها زمانی معنا دارد که نگاهت به افق باشد، نه مدام به رکاب‌ها.۶۲۲۱
سود و زیان یکی دانچون در قمار مایی#مولانا
۱۱۰۵۱۱