بله | کانال مـِقدامه

۲۵ مهر

مرگِ "مرگِ مدرسه"
سال ۹۸ بود، کتاب را از کتابخانه دانشگاه امانت گرفتم که بخوانم. استاد که گفت مرگ مدرسه ایوان ایلیچ را بخوان و نظرت را بگو، بعد از کلاس سر خوردم که از کتابخانه امانت بگیرمش. و در راه مدام فکر کردم واقعا مدرسه مرده؟ دارد می‌میرد؟ یا شاید باید بمیرد؟!
سوالی که تا امروز هم جوابش را نمی‌دانستم. برای من دانشجوی فرهنگیانی که هویتش را توی مدرسه دیده بود، نماز خواندن بر پیکر بی جان مدرسه سخت بود. کتاب هنوز در کتابخانه‌ی اتاق من است با برچسب شمارگان و ردیف کتابخانه دانشگاه! هفته بعد ویروس کرونا آمد و دانشگاه و مدرسه برای مدتی واقعا مُرد.
تیرماه، پیش از آغاز سال تحصیلی امسال، زمزمه‌های مجازی بودن سال جاری مطرح شد، نقل مجالس و محافل. توی گروه بچه‌های ادوار فرهنگیان بحثمان شد که آری یا خیر؟! همانجا بود که ذهنم تحلیل خودش را کرد. تعطیلی مدارس توطئه دشمن است از کرونا تا ماجرای آن دخترک کومله‌چی تا سم پاشی و موشک زدن و امروز؟
هنوز نمی‌دانیم نقشه چیست اما می‌دانیم هدف چیست. هدف این است که نخبگان ایرانی دست‌شان از آموزش با کیفیت کوتاه شود و مدرسه که موثرترین نهاد تربیت و انتقال ارزش‌ها بود مجالی برای دیدن فرزندان این خاک نداشته باشد.
انتقادات شروع شد؛ مرگ مدرسه دوباره جان گرفت!‌ مجازی شدن مدرسه و تضعیفش، کارکرد تاریخی‌اش را زیر سوال برده بود. ذهنم ورق خورد به سخنان آقای شهید با همه‌ی این ایرادات که می‌دانم و میدانید، هرگز آن بزرگمرد نگفت که مدرسه چنین است و آموزش و پرورش فشل است؛ بلکه همواره تقدیر می‌کرد و عظمت کاری که در طی این سالها انجام شده بود به خاطرمان می‌آورد؛ تربیت نسلی که دشمن را عاجز کرده.
اما طبق معمول، شیطان فضای ناامیدی را تزریق کرده بود. توی خلوتم باز میپرسیدم: مدرسه باید بمیرد؟!تا بالاخره پیام رهبر انقلاب منتشر شد. متن پیام را که خواندم مشعوف شدم؛ چه توصیفاتی از چهاردیواری رنگی ما کرده بود و چه امیدهایی داده بود و چه افق‌هایی را دیده بود. به راستی که در درونم، مرگ مدرسه مرد و مدرسه برایم جانی دو چندان گرفت.#ادامه_دارد

خانم طاهره ملک علیپور؛ ادوار بسیج دانشجویی دانشگاه فرهنگیان سمنان
مقدامه

صدای دختران پیشرو جریان دانشجویی