نیلماه 🌿🌻
•|
|• «بعضی وقتها انسان میبیند یک حال خوشی دارد؛ حالت نورانی دارد! نمیداند علتش چیست. هر چه فکر میکند، هیچ علتی پیدا نمیکند. نه کار خاصی کرده، نه نماز خاصی خوانده؛ هیچ کاری نکرده است! نمیداند در کوچهای، جایی، رد میشده و فقط به نحو گذرا حضرت (عج) از کنارش رد شده است. این نورانیت و حال خوش، به همین جهت در این شخص ایجاد شده است.» سپس فرمودند: «آخر میشود انسان از کنار کوه ایمان رد شود و در او تأثیر نگذارد؟!» کتاب حضرت حجت «عج» العبــ محمدتقی بهجت ــد.
#مهدویت @Niillmah
این حداقل عنایت آقا به کساییهست که حتی ایشونو همنمیشناسن و از ایشون این همه انرژی مثبت میگیرن،خوش به حال کسایی که لحظه لحظهزندگیشون برای حضرت هست از ثانیه ای که بیدار میشن به یاد آقا هستن تا ثانیه ای که به خواب میرن دائمه در پی رضایت قلب نورانی حضرتش هستند... .
اللهم بارک لمولانا صاحب الزمان عج

اللهم بارک لمولانا صاحب الزمان عج
۳۳۴
۲:۳۸
«آیا نباید توجه داشته باشیم که ما رئیسی داریم که بر احوال ما ناظر است؟! وای بر حال ما! اگر در کارهایمان او را ناظر نبینیم، و یا او را در همهجا ناظر ندانیم!»
کتاب حضرت حجت «عج»العبــ محمدتقی بهجت ــد.
از همین صبح شروع کنیم،کاری نکنیم دل حضرت برنجه

√√ میبیند و میشنود
#مهدویت
@Niillmah
کتاب حضرت حجت «عج»العبــ محمدتقی بهجت ــد.
√√ میبیند و میشنود
#مهدویت
@Niillmah
۳۵۷
۲:۴۴
میخوام از این به بعد به زور ببرمتون بهشت#بهشتزورکی باصلوات
۳۵۵
۸:۰۶
ختم ۳۰۰۰ هزار صلوات هدیه به امام حسن مجتبی و امام حسین علیهم السلام
سهمتون؟!

سهمتون؟!
۳۵۹
۸:۰۷
۳۲۹
۱۳:۲۲
خونه که باشی، گاهی فکر میکنی تمام دنیا شده همین چهار دیوار و بوی قورمهسبزیِ روزهای جمعه. اما یک روز، وسط همین آشپزخانه، با دستهای خیس و چای که روی گاز جا مانده، یک فکری مثل برق از سرت میگذرد: «منِ خانمخانه، اگر بخواهم، میتوانم چقدر بزرگ باشم؟»
این سؤال، سؤالِ تازهای نیست. سالها پیش، مردی در همین تهران، توی خانهای ساده در قلهک، جوابش را با زندگی خودش داده بود. مردی که اسمش دکتر بهشتی بود و خیلیها فکر میکردند فقط بلد است قانون بنویسد و سخنرانی کند. اما دخترش بعدها تعریف کرد که در خانه آنها، ظرف شستن نوبتی بود. و این ایده، از پدرش بود، نه برای اینکه کمک کند و لطفی کرده باشد، نه؛ برای اینکه مادر تمام کارها را به گردن نگیرد و یادش نرود که خودش هم یک آدم است، و خواستنهایی که حق طبیعیاش است .
آن مرد، به همسرش ماهیانه حقوق میداد. نه به شوخی، جدی جدی. میگفت این حق توست، جدا از خرجی خانه . وقتی همسرش تصمیم گرفت گواهینامه بگیرد، خودش نشست و با او آییننامه خواند. آن روزها، زنِ یک روحانی که پشت فرمان بنشیند و صندلی جلو، کنار شوهرش، نه عقب، برای خیلیها عجیب بود. اما او استقبال کرد . چون میدانست اگر زن در خانه بماند و فقط برای دیگران زندگی کند، افسرده میشود. خودش میگفت: «خانم! بلند شو، از فرصتهایت استفاده کن. در خانه زیاد ننشین» .
حالا بیا به امروز برگردیم. تو، همان خانمخانهای. شاید صبح تا شب بین مدرسه بچهها و غذا و لباس و درس و کار، نفس کشیدن یادت رفته باشد. اما یک گوشهای از ذهنت، همان گوشهای که شبها بیدار میماند و به فردا فکر میکند، میداند که اندیشهات میتواند کارگشا باشد. نه فقط برای خودت. برای مردی که کنارت نشسته و خسته از بیرون آمده، برای بچهای که دارد از تو یاد میگیرد چطور زندگی کند.
آن مردی که در قلهک زندگی میکرد، خانهاش را با کمترین هزینه با سلیقه خودش ساخته بود. دیوارها را با سیمان سرخ و سفید لوزیکاری کرده بود، چون پول سنگ نداشتند، اما زیبایی را فقط در گرانی نمیدید . همسرش گل و گیاه دوست داشت، و او میگفت: «صفای هر چمن از روی باغبان پیدا است» . این یعنی دیدنِ زن، نه به عنوان کسی که فقط وظیفه دارد، بلکه به عنوان کسی که وجودش، حالِ خانه را میسازد.
تو هم همان باغبانی. همان کسی که اگر خودش را جدی بگیرد، اگر کتاب بخواند، اگر درسش را ادامه بدهد، اگر یاد بگیرد و بخواهد، میتواند همسرش را از یک مرد خسته به یک همراهِ امیدوار تبدیل کند، و بچهاش را از یک بچه معمولی به انسانی که یاد گرفته زن یعنی «کرامت»، نه «وظیفه». شهید بهشتی میگفت حضور اجتماعی زن میتواند به خانواده کمک کند، به شرطی که خانواده اولویت باشد . و چه کسی گفته که «حضور اجتماعی» فقط بیرون از خانه است؟ اندیشهای که در آشپزخانه شکل میگیرد و به بچهات منتقل میشود، خودش یک تمدنسازی کوچک است. همان چیزی که او از آن حرف میزد: زن به عنوان عامل کلیدی در ساختن .
نگران نباش اگر بعضی روزها فقط توانستی یک بشقاب بشویی و بعد کنار بچهات دراز بکشی. آن مرد هم گاهی خودش غذا درست میکرد، وقتی همسرش مریض بود . زندگی، همان لحظههای خاکی و ساده است، نه همیشه قهرمانانه. اما ارزش تو در این است که حتی در همان روزهای ساده، فراموش نکنی که یک «خود» داری. خودی که میتواند رشد کند، بخواند، فکر کند، و بعد آن رشد را بریزد روی زندگیِ مردی که کنارت است و بچهای که نگاهت میکند.
مردی که در هفتم تیر سال شصت، با انفجاری رفت، در وصیتنامهاش نوشت که یکسوم خانهاش مال همسرش باشد. نه از سرِ احساساتِ یک شب، از سرِ شناختنِ ارزشی که آن زن در سکوت و صبوری و عقلانیتش داشت . تو هم همان ارزش را داری. همان قدر که آشپزخانهات بوی زندگی میدهد، همان قدر که شبها بیدار میمانی، همان قدر که گاهی خسته و گاهی امیدوار، تو هم کارگشایی. نه فقط برای دیگران. برای خودت. و این، بزرگترین موفقیتی است که یک زن میتواند داشته باشد: اینکه در قلب خانه بماند، اما قلبش برای خودش هم بتپد...
روزمرگییهمامان

@Niillmah
این سؤال، سؤالِ تازهای نیست. سالها پیش، مردی در همین تهران، توی خانهای ساده در قلهک، جوابش را با زندگی خودش داده بود. مردی که اسمش دکتر بهشتی بود و خیلیها فکر میکردند فقط بلد است قانون بنویسد و سخنرانی کند. اما دخترش بعدها تعریف کرد که در خانه آنها، ظرف شستن نوبتی بود. و این ایده، از پدرش بود، نه برای اینکه کمک کند و لطفی کرده باشد، نه؛ برای اینکه مادر تمام کارها را به گردن نگیرد و یادش نرود که خودش هم یک آدم است، و خواستنهایی که حق طبیعیاش است .
آن مرد، به همسرش ماهیانه حقوق میداد. نه به شوخی، جدی جدی. میگفت این حق توست، جدا از خرجی خانه . وقتی همسرش تصمیم گرفت گواهینامه بگیرد، خودش نشست و با او آییننامه خواند. آن روزها، زنِ یک روحانی که پشت فرمان بنشیند و صندلی جلو، کنار شوهرش، نه عقب، برای خیلیها عجیب بود. اما او استقبال کرد . چون میدانست اگر زن در خانه بماند و فقط برای دیگران زندگی کند، افسرده میشود. خودش میگفت: «خانم! بلند شو، از فرصتهایت استفاده کن. در خانه زیاد ننشین» .
حالا بیا به امروز برگردیم. تو، همان خانمخانهای. شاید صبح تا شب بین مدرسه بچهها و غذا و لباس و درس و کار، نفس کشیدن یادت رفته باشد. اما یک گوشهای از ذهنت، همان گوشهای که شبها بیدار میماند و به فردا فکر میکند، میداند که اندیشهات میتواند کارگشا باشد. نه فقط برای خودت. برای مردی که کنارت نشسته و خسته از بیرون آمده، برای بچهای که دارد از تو یاد میگیرد چطور زندگی کند.
آن مردی که در قلهک زندگی میکرد، خانهاش را با کمترین هزینه با سلیقه خودش ساخته بود. دیوارها را با سیمان سرخ و سفید لوزیکاری کرده بود، چون پول سنگ نداشتند، اما زیبایی را فقط در گرانی نمیدید . همسرش گل و گیاه دوست داشت، و او میگفت: «صفای هر چمن از روی باغبان پیدا است» . این یعنی دیدنِ زن، نه به عنوان کسی که فقط وظیفه دارد، بلکه به عنوان کسی که وجودش، حالِ خانه را میسازد.
تو هم همان باغبانی. همان کسی که اگر خودش را جدی بگیرد، اگر کتاب بخواند، اگر درسش را ادامه بدهد، اگر یاد بگیرد و بخواهد، میتواند همسرش را از یک مرد خسته به یک همراهِ امیدوار تبدیل کند، و بچهاش را از یک بچه معمولی به انسانی که یاد گرفته زن یعنی «کرامت»، نه «وظیفه». شهید بهشتی میگفت حضور اجتماعی زن میتواند به خانواده کمک کند، به شرطی که خانواده اولویت باشد . و چه کسی گفته که «حضور اجتماعی» فقط بیرون از خانه است؟ اندیشهای که در آشپزخانه شکل میگیرد و به بچهات منتقل میشود، خودش یک تمدنسازی کوچک است. همان چیزی که او از آن حرف میزد: زن به عنوان عامل کلیدی در ساختن .
نگران نباش اگر بعضی روزها فقط توانستی یک بشقاب بشویی و بعد کنار بچهات دراز بکشی. آن مرد هم گاهی خودش غذا درست میکرد، وقتی همسرش مریض بود . زندگی، همان لحظههای خاکی و ساده است، نه همیشه قهرمانانه. اما ارزش تو در این است که حتی در همان روزهای ساده، فراموش نکنی که یک «خود» داری. خودی که میتواند رشد کند، بخواند، فکر کند، و بعد آن رشد را بریزد روی زندگیِ مردی که کنارت است و بچهای که نگاهت میکند.
مردی که در هفتم تیر سال شصت، با انفجاری رفت، در وصیتنامهاش نوشت که یکسوم خانهاش مال همسرش باشد. نه از سرِ احساساتِ یک شب، از سرِ شناختنِ ارزشی که آن زن در سکوت و صبوری و عقلانیتش داشت . تو هم همان ارزش را داری. همان قدر که آشپزخانهات بوی زندگی میدهد، همان قدر که شبها بیدار میمانی، همان قدر که گاهی خسته و گاهی امیدوار، تو هم کارگشایی. نه فقط برای دیگران. برای خودت. و این، بزرگترین موفقیتی است که یک زن میتواند داشته باشد: اینکه در قلب خانه بماند، اما قلبش برای خودش هم بتپد...
روزمرگییهمامان
@Niillmah
۳۳۶
۱۴:۵۹
اینکه بچه برای پدرش ابهتی قائل باشد که به خاطر حرف او بیاید بنشیند، هیچ فایدهای ندارد. پدر باید با بچهاش رفیق بشود، با بچهاش همبازی بشود. رو داشته باشد با او حرف بزند. در دلش نگه ندارد. پدر باید #رفیق_اول فرزندش باشد. وای به حال پدری که رفیق دوم فرزندش است. میدانی چکار میکند این بچه؟ هر چه از بابایش بشنود میرود با رفیق اولش مطرح میکند. اگر او تایید کرد، قبول میکند؛ وگرنه قبول نمی کند.
شما یک #میز_پینگپنگ در خانهتان داشته باشید. با خانمتان و بچه هایتان پینگپنگ بازی کنید. جای زیادی هم نمیگیرد. با همین پینگپنگ بازی کردن بچه ات را تربیتش میکنی. از راه پینگپنگ نمازخوانش کن. از راه انس با خودت، عاشق تو بشود، بگوید بابا من میخواهم همراهت بیایم. میگویی میخواهم بروم نماز، میگوید من هم میآیم. بچه اگر عاشق پدر نباشد، عاشق دین پدر نمیشود.
#تربیت
@Niillmah
۱۷۲
۱۸:۳۳
امروز تو کلینیک...از دختر خواستم خرجِ حدودی یک ماهش رو برا پسر شرح بده...گفت آخرین ضدآفتابی که خریدم، ۵ میلیون بود...
یک دقیقه سکوت به احترام پسرا که با همه کرم ها قهرن و نهایتا هم پوستشون از ما شفاف تره

#ننهابراهیم🤣
یک دقیقه سکوت به احترام پسرا که با همه کرم ها قهرن و نهایتا هم پوستشون از ما شفاف تره
#ننهابراهیم🤣
۱۴۸
۱۸:۵۷
نیلماه 🌿🌻
امروز تو کلینیک... از دختر خواستم خرجِ حدودی یک ماهش رو برا پسر شرح بده... گفت آخرین ضدآفتابی که خریدم، ۵ میلیون بود... یک دقیقه سکوت به احترام پسرا که با همه کرم ها قهرن و نهایتا هم پوستشون از ما شفاف تره
#ننهابراهیم
پسره سکوت کرد ولی تو چشماش میخوندم که:
ما با ۵ تومن، حموم دسشویی خونه رو رنگ میکنیم
#ننهابراهیم🤣
ما با ۵ تومن، حموم دسشویی خونه رو رنگ میکنیم
#ننهابراهیم🤣
۱۵۰
۱۸:۵۷