کارگردان دلیران تنگستان، «دلیران ظفار» میسازد همایون شهنواز که سریال ماندگار دلیران تنگستان را ساخته بود؛ قرار بوده «دلیران ظفار» را درباره حضور ارتش شاهنشاهی ایران در نبرد علیه ظفار، مخالفین حکومت قابوس در عمان بسازد. سریال «دلیران ظفار» در نهایت به سرانجام نمیرسد اما در میان اهالی بوشهر نقل است که ساواک بوشهر رأسا و به گونهای علنی، ساخت «دلیران تنگستان» را برای تولیدکنندگان آن تسهیل کرد. بریده روزنامه بالا از روزنامه اطلاعات است در سال ۱۳۵۵. «بویه»؛ رسانه روایت در استان بوشهر@boie_bu
۱۹
۲
۱
۹۲۰
۱۷:۳۶
یک تمایز ساده صبح شهادت آقا سرِ دستترین روسری و چادر را برداشتیم و رفتیم میدان. خیلیها همین طور آمده بودند. این را توی وجود بچهها بیشتر میشد دید. به خصوص دختر بچهها که موهای بلندشان پریشان و در هم بود. همه انگار خودشان را کول کرده بودند و آورده بودند میدان. خیلی طبیعی بود که دستمال کاغذی هم یادمان رفته باشد. توی آن شرایط بعضیها اما با جعبهی دستمال آمدند. بین جمعیت میچرخیدند و تعارف میکردند. دستمال توی آن روز، برای خودش طلای سفیدی بود. همیشه آدمهایی هستند که میتوانند یک جور متفاوت عشقشان را نشان بدهند. با یک تمایز ساده.بعدها هم دیدیم. افرادی که زودتر از همه تجمع میرفتند. یا دیرتر از همه برمیگشتند. افرادی که دو میدان آنطرفتر هم پرچمگردانی میکردند. این ناهمآهنگی انتخابی که عمق مسئولیتپذیریشان را نشان میداد خیلی به دل مینشست. امشب هم یکی دیگر را دیدم. دو تا پرچم ایران را به هم دوخته بودند و دو نفری دور تا دور میدان میگشتند. پرسیدم: «خودتون پرچم رو دوختید؟»عجله داشت. رفت سمت جمعیت:«آره کار خودمه».دویدم سمتش:«چرا این کارو کردید؟»یک لحظه ایستاد: «ایران بزرگه، خیلی بزرگ... پرچمش هم باید بزرگ باشه.. خیلی بزرگ». ریحانه شفیعی «بویه»؛ رسانه روایت در استان بوشهر@boie_bu
احسان ساعت را نگاه میکنم . چیزی به کلاس تفسیر بچهها نمانده. چهار زانو نشستهام جلوی قرآنِ روی رحل و به فاطمهزهرا می گویم بخواند. غلط اعرابی را میگیرم و با ماشین حساب گوشی نمره کم میکنم. تمام که میشود با بقیه بچهها میروند که معنی صفحه بیست و شش را کار کنند. گوشی را باز میکنم. علیرغم بقیه روزها قسمت گروهها را بررسی میکنم. پیامهای نخوانده زیادی روی هم تلنبار شده. یکی از گروهها را باز میکنم. میزنم که برود پیام آخر. عکس را باز میکنم. تابوت شهید گمنامی که این روزها توی خورموج هر جا میرفت در به در دنبالش میرفتم. چیزی شبیه تابوت کوچکِ شیشه ای کنار شهید گمنام است. زوم میکنم روی تابوت شیشه ای. پایینش لنگه کفشِ سپاهی و چیزی شبیه لباسِ سپاهی است. درست نمیتوانم تشخیص بدهم. چشمم میرود بالای تابوت کوچک. تکه پارچههای سفید که رویش عکس شهید احسان حاجیان است. متن پایین عکس را میخوانم:«تشییع بقایای تفحص شده از پیکر ارباً اربای شهید احسان حاجیان. به روی دستان مردم روستای قرآنی چارک در شب شهادت حضرت صدیقه ی طاهره، فاطمة الزهرا سلام الله عليها...». یخ میزنم و بدنم لرز برمیدارد. آیات قرآن را تار میبینم. قرآن را بغل میکنم. شب هفتم محرم بود که تماس گرفتند و خبر از تکه ششم دادند. شش بار داغ خانواده تازه شد. شش بار مادر شهید با گوشه چادرش اشکِ چشمهای مشکیاش را گرفت. حالا هفتمین تکه. هفتمینبار. به عدد هفت فکر میکنم. به کلمه اربا اربایی که توی پیام نوشته شده بود. دلم میرود کربلا. کنارِ تَل. کنارِ زینت امیرالمومنین. یعنی چند بار صدیقه صغری روح از بدنش خارج شد؟! پینوشت: پاسدار شهید احسان حاجیان ۱۵ اسفند ۱۴۰۴ در حین ماموریت در شهرستان دشتی به شهادت رسید. زهرا جاگرانی «بویه»؛ رسانه روایت در استان بوشهر@boie_bu
۲۴
۵
۸۰۶
۹:۴۸
پنجمین جلسه از سلسله نشستهای هفتگی «هندسه روایت» با محوریت روایت «گیسوی حور در امین حضور» نوشته سرکار خانم نفیسه مرشدزاده سهشنبه ۲۶ آبان ساعت ۱۶ «بویه»؛ رسانه روایت در استان بوشهر@boie_bu
۲۱
۶۶۷
۱۶:۰۸
تکبیر سوم میدان امام مثل هر شب شلوغ و پر از جمعیت بود. خیلی از مردم حصیرهایشان را در گوشهوگوشهی میدان پهن کرده بودند. مداح با سوز خاصی جوشن کبیر میخواند. پرچمهای رنگی کمتر شده بودند و حالا پرچمهای سیاه در میدان خودنمایی میکردند. با اشاره به موکبی که خلوتتر بود، به امیر گفتم: «چایی بخوریم، بریم یه جای خلوتی پیدا کنیم و بشینیم.» یک گوشهی خلوت میدان، روی سنگفرشهای پیادهرو نشستیم. داشتم برگههای دعای جوشن کبیر را عقب و جلو میکردم تا فرازی را که مداح میخواند پیدا کنم که گوشی موبایلم زنگ خورد. همسرم بود. جواب دادم.گفت: «خبر رضا داری؟»گفتم: «نه... حتماً توی میدون داره با بچهها بازی میکنه».گفت: «قربون دلت... میشه زیارتش کرد. یه پسری هر شب داره میزندش. الان هم زدتش». سرم را به طرف میدان و جایی که همیشه مینشستند چرخاندم. دیدم همسرم دست رضا را در دست دارد و داخل جمعیت دنبال کسی میگشت. بلند شدم و به طرفشان رفتم.گفت: «بچهم رو زدن. یه پسر بزرگتر از خودش. باید پیداش کنم. باید بهش تذکر بدم.»گفتم: «خانم، بچهان دیگه. ولشون کن.» با اخم نگاهم کرد و گفت: «بچه است؟! اگه امروز بهش تذکر ندم، فردا همین کارو با یکی دیگه میکنه.»پسرک گریهاش بند آمده بود. به من و مادرش نگاه میکرد. گفتم: «خانم، بذار برای یه شب دیگه. امشب شب قدره، دل مردم شکستهست». گفت: «دل منم شکسته.»ادامه ندادم. برگشتم سر جایم. امیر صفحه و فراز جوشن کبیر را پیدا کرده بود. مداح میخواند و هر چند دقیقه یکبار همراه با مردم میخواند: «سبحانک یا لا اله الا انت الغوث الغوث خلصنا من النار یا رب». در قسمتهای پایانی هم مداح مناجات و روضههای پرسوزوگدازی خواند. گمانم کسی در میدان نبود که با آن مناجات و روضهها گریه نکرده باشد. دعا که تمام شد، مردی از پشت بلندگو با صدای محکمی که حالا کمی هم میلرزید، شروع به خواندن خبری کرد. معلوم بود چند بار تمرین کرده ولی باز هم آماده نبود. من نگاهی به امیر کردم. او هم با دقت گوش میداد. ناگهان از یک سمت میدان، یک نفر تکبیر گفت. تکبیر دوم را ده نفر گفتند. گوینده داشت خبر رهبری آقا سید مجتبی حسینی خامنهای را میخواند. تکبیر سوم را تمام مردم میدان فریاد میکشیدند. امیر کنارم ایستاده بود و میخندید. اشکهایمان روی گونههایمان خشک شده بود.ناگهان پرچمهای سهرنگ ایران در میدان و در دست مردم بالا آمدند. حالا باد هم پرچمهای ایران و هم پرچمهای سیاه را با هم تکان میداد. تا نزدیک سحر جمعیت در میدان مانده بود. ایستادنشان نمادی از غیرت و بیعت بود. از امیر خداحافظی کردم. وسط جمعیت این طرف و آن طرف را نگاه کردم و دنبال همسرم و بچهها گشتم تا پیدایشان کردم.گفتم: «عجب شب قدری شد امشب.»گفت: «الحمدالله...».گفتم: «پیداش کردی؟ بهش تذکر دادی؟» همسرم ایستاد. یک لحظه گیج شد، مثل کسی که تازه از خواب بیدارش کرده باشند. بعد نگاهی به رضا انداخت. بعد نگاهی به جمعیت داخل میدان انداخت. لبخند زد و گفت: «نه... یادم رفت. اصلاً یادم رفت دنبالش بگردم».گفتم: «نیمساعت پیش میخواستی دنیا رو به هم بریزی». چند قدم در سکوت راه رفت و گفت: «ولش کن. بچهان دیگه.»نفس عمیقی کشید و ادامه داد: «نمیدونم چرا وقتی خبر رهبری آقای جدید رو دادن، آروم شدم». حسین چمکوری «بویه»؛ رسانه روایت در استان بوشهر@boie_bu
۲۸
۳
۸۵۵
۱۶:۳۵
گلپر روایتی از مادر شهید و بازی بچهها در گلزار شهدای بوشهر به روایت محدثه بلندهمت و صدای مهدیس میرزایی «بویه»؛ رسانه روایت در استان بوشهر@boie_bu
۳۶
۴
۴
۲
۲
۲
۸۰۲
۱۳:۲۵
قرار ناتمام اولین بار ورودی میدان دیدمش. اولین روزهای فروردین. خودش بود و همسر نابینایش. تا سر صحبت را باز کردم گفت که سرطان دارد و به سختی خودش را میرساند میدان. بعدها یک دوست دیگرمان هم از او گفت. فیلمش را که دیدیم متوجه شدیم همان پیرزن است. آخرین بار سمیه از او نوشت. پیرزن شرح حال مفصلتری برایش تعریف کرده بود. روایتش هم خیلی گرفت. آن شب فهمیدیم هر شب از چاهخانی میآید بوشهر. بین راه بی حرمتی هم دیده. رانندهای که فهمیده بود پیرزن اهل میدان است پیادهاش کرده بود و چوب پرچمش را شکسته بود. غم خودش را نداشت. بیحرمتی به پرچم عذابش میداد. من شمارهی دخترش را داشتم و سمیه شمارهی خودش را. دورادور حالی و احوالی. مدتی توی میدان ندیدیمش. انگار یک جای روایتهامان میلنگید. دخترش پیام داد: «حال مامانم خیلی بد شده. نمیتونه بیاد میدون. تنها آرامشش شنیدن صدای بچههای شماست». قرار شد برویم خانهشان. منتظر روزی بودیم که با برنامهی همهمان جور در بیاید. دختر میگفت: «جون نداره ولی همش تو فکر میدونه». دلمان با پیرزن بود ولی زمان با ما نبود. منتظر برنامههای ما نایستاد. پا روی گاز گذاشت و پیامک دختر را به ما رساند. همین سه کلمه: «مادرم فوت کرد» و کاش پیام بعدی را نداده بود: «تمام حرفش دیدن شماها بود. آرزوش دوباره به میدون اومدن بود». بغضم ترکید و احتمالا بغض همهی اهالی گروه که پیام را برایشان فوروارد کرده بودم. تسلیت گفتم. پر از غم بودم و پر از شرم که چرا نشد که بروم و ببینمش. دختر همجنس مادر بود و بزرگوار. برایم از مادر گفت.از شبهایی که میآمد میدان و اهالی خانه اصرار میکردند: «تو که مریضی نرو». مادر سر بلند میکرد و میگفت: «من اگه نرم مریضم». گفت که مادرم بعد از تمام سختیهای زندگی تنها دلخوشیاش میدان بود و پای حرف آقا ماندن. روزهای آخر مادر اصرار کرده بود باید برود میدان. خوابیده بود عقب ماشین و تا بوشهر آمده بودند. نا نداشت پیاده شود. دختر گفت: «چند خانم توی میدون پیدا کردم تا بیان پیشش. مادر با دیدنشون جون گرفت. رمق صداش برگشت». دختر میگفت خجالت کشیده با ما تماس بگیرد. اندوهش ماند برای ما. کاش خبر داشتیم و خودمان تماس گرفته بودیم. گفت: «اون شب که برگشت بعد از مدتها خوشحال بود». قبل از مرگش هم چند بار دخترش را صدا زده. پدر که نابینا است فقط خانه بوده. میخواسته آخرین بار میدان را ببیند. دختر آن ساعت خانه نبود. آرزویش ماند به دل مادر و حسرتش به قلب دختر. مادر رفت ...برای ما از او چند عکس و مصاحبه مانده و تکهای از وصیتنامهش که آنجا هم میدان را صدا میزند ... در مورد ایشان بیشتر بخوانید:https://ble.ir/boie_bu/2386442048842443929/1786124073688 ریحانه شفیعی «بویه»؛ رسانه روایت در استان بوشهر@boie_bu
۱۵۰
۱۶
۵
۴
۲
۱۴.۴K
۱۰:۱۷
یک تمایز ساده روایتی از یک اقدام متفاوت در تجمع مردم «بویه»؛ رسانه روایت در استان بوشهر@boie_bu
۲۴
۷
۲
۲
۴۰۵
۱۶:۴۷
خانه آنها چطور؟! ساعت ۱۲ شب است. همسرم خوابیده. بچهها توی اتاقشان نشستهاند و برای هم کتاب میخوانند. توی کتاب، رنگ زرد و نارنجی سر اینکه کدامشان رنگ خورشیدند، دعوا دارند. بچهها انگار که تجربهی زیستهی خودشان باشد؛ قاه قاه میخندند. من لیوان چاییام را برداشتهام و گوشی به دست، لپتاپ را روشن میکنم. میروم توی خبرها. لا حول ولا قوه الا بااللهِ یک خبر توجهم را جلب میکند:«دریا دلان برای شکستن محاصرهی دریایی به دلِ دریا زدند».دوباره میخوانمش. پشت سر هم لاحوال ولا میخوانم و صلوات میدهم. همزمان با من چند مادر و همسر، این خبر را دیدهاند و به آخرین خداحافظیشان فکر کردهاند؟بعد شمارهی مسافرشان را گرفتهاند. شاید برای هزارمین بار. قطعا خاموش است. صدقه میگذارند. بچههاشان توی اتاق برای هم چه قصهای میخوانند؟ تجربههای زیستهشان حتما پر از دلتنگی و انتظار است. شاید کتابِ «ماجراهای رُری دایناسور» را باز کردهاند و برای هزارمین بار قصهی بابایی را میخوانند که دورادور هوای دایناسور کوچولو را دارد. خواهر همسرم همان خبر را برایم میفرستد.زیرش نوشته: «رفتن برای باز کردن معبر. رفتن توی میدون مین. دست از آرزوهاشون کشیدن» و بعدش هم کلی شکلک گریه فرستاده. گریهی من هم بند نمیآید. مین و معبر همیشه مرا میبرد به جنگ تحمیلی هشت ساله. به جوانی که روی زمین خوابید تا طعمهی مین شود و همرزمانش معبر باز کنند. این بار اما مرا برد روی دریا. آذرماه ۱۳۶۶، روی کشتی سوسنگرد.آن روزها، شناورها پیوندِ عرشه با عرش بودند. حمید خوش طینت از آخرین دیدارش با شهید حسین شوکتی میگفت. از اینکه بار آخر همسر حسین با چه فلاکتی از او دل کنده. منطقهای که از آن میگذشتند نامش شده بود: «قتلگاه نفتکشها.» ولی دل به دریا زده بودند. راضی بودند که جانی برود تا جانهایی بماند. باید اجناس مورد نیاز مردم، وارد کشور میشد. باید نفت صادر میشد. غیرت، تجربهی زیستهی آن نسل بود که رگ به رگ منتقل شد و حالا دوباره جلوی چشممان راه افتاده.چاییام سرد شده. بچهها خواب رفتهاند. خانه در سکوت است. خانهی آنها چه طور؟ ریحانه شفیعی «بویه»؛ رسانه روایت در استان بوشهر@boie_bu