لوگوی پیام رسان بلهدانلود «بله»
عکس پروفایل بویهب
۷۴۸ عضو

بویه

رسانه روایت در استان بوشهر
ارتباط با ما:@admin_boie
مشاهده در وب بله
۲۰ آبان
thumbnail
undefined بدون شرح
undefined ۲۰ آبان ۱۴۰۵
undefined «بویه»؛ رسانه روایت در استان بوشهر@boie_bu
undefined۲۶
undefined۲
undefined۲

۷۸۳

۱۸:۵۱

۲۱ آبان
بویه
undefined undefined ژاندارمی که دلالِ عیاشی شد undefined سلطان قابوس، به حکومت عمان رسیده و همان ابتدا با شورش گسترده در منطقه ظُفار مواجه شد؛ برای نجات حکومتش از شاه ایران درخواست کمک نظامی کرد. ایرانی‌ها در یگان‌های مختلف با تعدادی چندین هزار نفری به عمان اعزام شدند تا از حکومت قابوس دفاع کنند. undefined استدلال شاه برای این مشارکت نظامی این بود که عمان متحد ایران و امنیت تنگه هرمز مهم است؛ اگر حکومتی کمونیستی و در تعارض با حکومت ایران بر عمان مسلط بشود، چگونه می‌توان امنیت صادرات نفت را تضمین کرد؟! undefined جوانان ایرانی فوج فوج به عمان روانه شدند؛ به‌طوری‌که گفته می‌شود در اوج عملیات‌ها بیش از ده هزار نظامی ایرانی در عمان حاضر بوده‌اند. هیچ وقت هم نگفتند چند ایرانی کشته شدند؛ آمارهای غیر رسمی از کشته شدن اقلاً ۷۰۰ کشته و ۱۴۰۰ زخمی می گویند. undefined دستگاه تبلیغاتی رژیم هم مفصل پای کار بود. مکرر در مدارس و جراید چرایی حضور در عمان را برای مردم شرح می‌دادند. بریده روزنامه بالا که از روزنامه اطلاعات در سال ۱۳۵۴ است، یک نمونه است. در روز دیگری همین روزنامه تیتر بزرگی از شاهنشاهشان در صفحه اول آورده و در مورد حضور در ظفار، نوشته: «اگر منافع ملی و سیاسی ایران ایجاب کند، ارتش در خارج از مرزها می‌جنگد و قربانی می‌دهد». undefined بعد هم که عمان توانست با کمک ایرانی‌ها، منطقه ظفار را سرکوب کند، روابط ایران و عمان مستحکم‌تر شد. قابوس هم مثل بسیاری از سران عرب، به ایران می‌آمد و مشغول عیاشی می‌شد. undefined اسدالله علم در یادداشت سوم تیر ۱۳۵۵ با اشاره به حضور شاه عمان در ایران نوشته است: «[شاه] سؤال فرمودند، در این دو شبه خوش‌گذرانی چه کرد؟ عرض کردم، هر شبی چهار پنج خانم در اختیارش بود، اما چه کرد، نمی‌دانم. فرمودند، تازه‌داماد احیاناً ناخوش نشود. عرض کردم، خیر، دخترهای ایرانی تمیز شده‌اند و او هم خیلی آنها را دوست می‌دارد». undefined «بویه»؛ رسانه روایت در استان بوشهر @boie_bu
thumbnail
undefined کارگردان دلیران تنگستان، «دلیران ظفار» می‌سازد
undefined همایون شهنواز که سریال ماندگار دلیران تنگستان را ساخته بود؛ قرار بوده «دلیران ظفار» را درباره حضور ارتش شاهنشاهی ایران در نبرد علیه ظفار، مخالفین حکومت قابوس در عمان بسازد.
undefined سریال «دلیران ظفار» در نهایت به سرانجام نمی‌رسد اما در میان اهالی بوشهر نقل است که ساواک بوشهر رأسا و به گونه‌ای علنی، ساخت «دلیران تنگستان» را برای تولیدکنندگان آن تسهیل کرد. بریده روزنامه بالا از روزنامه اطلاعات است در سال ۱۳۵۵.
undefined «بویه»؛ رسانه روایت در استان بوشهر@boie_bu
undefined۱۹
undefined۲
undefined۱

۹۲۰

۱۷:۳۶

۲۳ آبان
thumbnail
undefined یک تمایز ساده
undefined صبح شهادت آقا سرِ دست‌ترین روسری و چادر را برداشتیم و رفتیم میدان. خیلی‌ها همین طور آمده بودند. این را توی وجود بچه‌ها بیشتر می‌شد دید. به خصوص دختر بچه‌ها که موهای بلندشان پریشان و در هم بود. همه انگار خودشان را کول کرده بودند و آورده بودند میدان. خیلی طبیعی بود که دستمال کاغذی هم یادمان رفته باشد.
undefined توی آن شرایط بعضی‌ها اما با جعبه‌ی دستمال آمدند. بین جمعیت می‌چرخیدند و تعارف می‌کردند. دستمال توی آن روز، برای خودش طلای سفیدی بود.
undefined همیشه آدم‌هایی هستند که می‌توانند یک جور متفاوت عشقشان را نشان بدهند. با یک تمایز ساده.بعدها هم دیدیم. افرادی که زودتر از همه تجمع می‌رفتند. یا دیرتر از همه برمی‌گشتند. افرادی که دو میدان آن‌طرف‌تر هم پرچم‌گردانی می‌کردند.
undefined این ناهم‌آهنگی انتخابی که عمق مسئولیت‌پذیری‌شان را نشان می‌داد خیلی به دل می‌نشست.
undefined امشب هم یکی دیگر را دیدم. دو تا پرچم ایران را به هم دوخته بودند و دو نفری دور تا دور میدان می‌گشتند. پرسیدم: «خودتون پرچم رو دوختید؟»عجله داشت. رفت سمت جمعیت:«آره کار خودمه».دویدم سمتش:«چرا این کارو کردید؟»یک لحظه ایستاد: «ایران بزرگه، خیلی بزرگ... پرچمش هم باید بزرگ باشه.. خیلی بزرگ».
undefined ریحانه شفیعی
undefined «بویه»؛ رسانه روایت در استان بوشهر@boie_bu
undefined۲۵
undefined۴
undefined۲

۷۸۸

۱۶:۳۸

۲۴ آبان
بویه
undefined تصویر
thumbnail
undefined احسان
undefined ساعت را نگاه میکنم . چیزی به کلاس تفسیر بچه‌ها نمانده. چهار زانو نشسته‌ام جلوی قرآنِ روی رحل و به فاطمه‌زهرا می گویم بخواند. غلط اعرابی را می‌گیرم و با ماشین حساب گوشی نمره کم می‌کنم.
undefined تمام که می‌شود با بقیه بچه‌ها می‌روند که معنی صفحه بیست و شش را کار کنند. گوشی را باز می‌کنم. علی‌رغم بقیه روزها قسمت گروه‌ها را بررسی می‌کنم.
undefined پیام‌های نخوانده زیادی روی هم تلنبار شده. یکی از گروه‌ها را باز می‌کنم. می‌زنم که برود پیام آخر. عکس را باز می‌کنم. تابوت شهید گمنامی که این روزها توی خورموج هر جا می‌رفت در به در دنبالش می‌رفتم.
undefined چیزی شبیه تابوت کوچکِ شیشه ای کنار شهید گمنام است. زوم می‌کنم روی تابوت شیشه ای. پایینش لنگه کفشِ سپاهی و چیزی شبیه لباسِ سپاهی است. درست نمی‌توانم تشخیص بدهم.
undefined چشمم می‌رود بالای تابوت کوچک. تکه پارچه‌های سفید که رویش عکس شهید احسان حاجیان است. متن پایین عکس را می‌خوانم:«تشییع بقایای تفحص شده از پیکر ارباً اربای شهید احسان حاجیان. به روی دستان مردم روستای قرآنی چارک در شب شهادت حضرت صدیقه ی طاهره، فاطمة الزهرا سلام الله عليها...».
undefined یخ میزنم و بدنم لرز برمی‌دارد. آیات قرآن را تار می‌بینم. قرآن را بغل میکنم. شب هفتم محرم بود که تماس گرفتند و خبر از تکه ششم دادند. شش بار داغ خانواده تازه شد. شش بار مادر شهید با گوشه چادرش اشکِ چشم‌های مشکی‌اش را گرفت.
undefined حالا هفتمین تکه. هفتمین‌بار. به عدد هفت فکر می‌کنم‌. به کلمه اربا اربایی که توی پیام نوشته شده بود. دلم می‌رود کربلا. کنارِ تَل. کنارِ زینت امیرالمومنین. یعنی چند بار صدیقه صغری روح از بدنش خارج شد؟!
undefined پی‌نوشت: پاسدار شهید احسان حاجیان ۱۵ اسفند ۱۴۰۴ در حین ماموریت در شهرستان دشتی به شهادت رسید.
undefined زهرا جاگرانی
undefined «بویه»؛ رسانه روایت در استان بوشهر@boie_bu
undefined۲۴
undefined۵

۸۰۶

۹:۴۸

thumbnail
undefined پنجمین جلسه از سلسله نشست‌های هفتگی «هندسه روایت»
undefined با محوریت روایت «گیسوی حور در امین حضور» نوشته سرکار خانم نفیسه مرشدزاده
undefined سه‌شنبه ۲۶ آبان ساعت ۱۶
undefined «بویه»؛ رسانه روایت در استان بوشهر@boie_bu
undefined۲۱

۶۶۷

۱۶:۰۸

۲۵ آبان
undefined تکبیر سوم
undefined میدان امام مثل هر شب شلوغ و پر از جمعیت بود. خیلی از مردم حصیرهایشان را در گوشه‌وگوشه‌ی میدان پهن کرده بودند. مداح با سوز خاصی جوشن کبیر می‌خواند. پرچم‌های رنگی کمتر شده بودند و حالا پرچم‌های سیاه در میدان خودنمایی می‌کردند. با اشاره به موکبی که خلوت‌تر بود، به امیر گفتم: «چایی بخوریم، بریم یه جای خلوتی پیدا کنیم و بشینیم.»
undefined یک گوشه‌ی خلوت میدان، روی سنگ‌فرش‌های پیاده‌رو نشستیم. داشتم برگه‌های دعای جوشن کبیر را عقب و جلو می‌کردم تا فرازی را که مداح می‌خواند پیدا کنم که گوشی موبایلم زنگ خورد. همسرم بود. جواب دادم.گفت: «خبر رضا داری؟»گفتم: «نه... حتماً توی میدون داره با بچه‌ها بازی می‌کنه».گفت: «قربون دلت... می‌شه زیارتش کرد. یه پسری هر شب داره می‌زندش. الان هم زدتش».
undefined سرم را به طرف میدان و جایی که همیشه می‌نشستند چرخاندم. دیدم همسرم دست رضا را در دست دارد و داخل جمعیت دنبال کسی می‌گشت. بلند شدم و به طرفشان رفتم.گفت: «بچه‌م رو زدن. یه پسر بزرگ‌تر از خودش. باید پیداش کنم. باید بهش تذکر بدم.»گفتم: «خانم، بچه‌ان دیگه. ولشون کن.»
undefined با اخم نگاهم کرد و گفت: «بچه است؟! اگه امروز بهش تذکر ندم، فردا همین کارو با یکی دیگه می‌کنه.»پسرک گریه‌اش بند آمده بود. به من و مادرش نگاه می‌کرد. گفتم: «خانم، بذار برای یه شب دیگه. امشب شب قدره، دل مردم شکسته‌ست». گفت: «دل منم شکسته.»ادامه ندادم. برگشتم سر جایم. امیر صفحه و فراز جوشن کبیر را پیدا کرده بود.
undefined مداح می‌خواند و هر چند دقیقه یک‌بار همراه با مردم می‌خواند: «سبحانک یا لا اله الا انت الغوث الغوث خلصنا من النار یا رب». در قسمت‌های پایانی هم مداح مناجات و روضه‌های پرسوزوگدازی خواند. گمانم کسی در میدان نبود که با آن مناجات و روضه‌ها گریه نکرده باشد. دعا که تمام شد، مردی از پشت بلندگو با صدای محکمی که حالا کمی هم می‌لرزید، شروع به خواندن خبری کرد. معلوم بود چند بار تمرین کرده ولی باز هم آماده نبود. من نگاهی به امیر کردم. او هم با دقت گوش می‌داد.
undefined ناگهان از یک سمت میدان، یک نفر تکبیر گفت. تکبیر دوم را ده نفر گفتند. گوینده داشت خبر رهبری آقا سید مجتبی حسینی خامنه‌ای را می‌خواند. تکبیر سوم را تمام مردم میدان فریاد می‌کشیدند. امیر کنارم ایستاده بود و می‌خندید. اشک‌هایمان روی گونه‌هایمان خشک شده بود.ناگهان پرچم‌های سه‌رنگ ایران در میدان و در دست مردم بالا آمدند. حالا باد هم پرچم‌های ایران و هم پرچم‌های سیاه را با هم تکان می‌داد.
undefined تا نزدیک سحر جمعیت در میدان مانده بود. ایستادنشان نمادی از غیرت و بیعت بود. از امیر خداحافظی کردم. وسط جمعیت این طرف و آن طرف را نگاه کردم و دنبال همسرم و بچه‌ها گشتم تا پیدایشان کردم.گفتم: «عجب شب قدری شد امشب.»گفت: «الحمدالله...».گفتم: «پیداش کردی؟ بهش تذکر دادی؟»
undefined همسرم ایستاد. یک لحظه گیج شد، مثل کسی که تازه از خواب بیدارش کرده باشند. بعد نگاهی به رضا انداخت. بعد نگاهی به جمعیت داخل میدان انداخت. لبخند زد و گفت: «نه... یادم رفت. اصلاً یادم رفت دنبالش بگردم».گفتم: «نیم‌ساعت پیش می‌خواستی دنیا رو به هم بریزی». چند قدم در سکوت راه رفت و گفت: «ولش کن. بچه‌ان دیگه.»نفس عمیقی کشید و ادامه داد: «نمی‌دونم چرا وقتی خبر رهبری آقای جدید رو دادن، آروم شدم».
undefined حسین چمکوری
undefined «بویه»؛ رسانه روایت در استان بوشهر@boie_bu
undefined۲۸
undefined۳

۸۵۵

۱۶:۳۵

۲۶ آبان
thumbnail
undefined گل‌پر
undefined روایتی از مادر شهید و بازی بچه‌ها در گلزار شهدای بوشهر
undefined به روایت محدثه بلندهمت و صدای مهدیس میرزایی
undefined «بویه»؛ رسانه روایت در استان بوشهر@boie_bu
undefined۳۶
undefined۴
undefined۴
undefined۲
undefined۲
undefined۲

۸۰۲

۱۳:۲۵

۲۸ آبان
thumbnail
undefined قرار ناتمام
undefined اولین بار ورودی میدان دیدمش. اولین روزهای فروردین. خودش بود و همسر نابینایش. تا سر صحبت را باز کردم گفت که سرطان دارد و به سختی خودش را می‌رساند میدان. بعدها یک دوست دیگرمان هم از او گفت. فیلمش را که دیدیم متوجه شدیم همان پیرزن است.
undefined آخرین بار سمیه از او نوشت. پیرزن شرح حال مفصل‌تری برایش تعریف کرده بود. روایتش هم خیلی گرفت. آن شب فهمیدیم هر شب از چاه‌خانی می‌آید بوشهر. بین راه بی حرمتی هم دیده. راننده‌ای که فهمیده بود پیرزن اهل میدان است پیاده‌اش کرده بود و چوب پرچمش را شکسته بود. غم خودش را نداشت. بی‌حرمتی به پرچم عذابش می‌داد.
undefined من شماره‌ی دخترش را داشتم و سمیه شماره‌ی خودش را. دورادور حالی و احوالی. مدتی توی میدان ندیدیمش. انگار یک جای روایت‌هامان می‌لنگید. دخترش پیام داد: «حال مامانم خیلی بد شده. نمی‌تونه بیاد میدون. تنها آرامشش شنیدن صدای بچه‌های شماست».
undefined قرار شد برویم خانه‌شان. منتظر روزی بودیم که با برنامه‌ی همه‌مان جور در بیاید. ‌دختر می‌گفت: «جون نداره ولی همش تو فکر میدونه». دلمان با پیرزن بود ولی زمان با ما نبود. منتظر برنامه‌های ما نایستاد. پا روی گاز گذاشت و پیامک دختر را به ما رساند. همین سه کلمه: «مادرم فوت کرد» و کاش پیام بعدی را نداده بود: «تمام حرفش دیدن شماها بود. آرزوش دوباره به میدون اومدن بود». بغضم ترکید و احتمالا بغض همه‌ی اهالی گروه که پیام را برایشان فوروارد کرده بودم.
undefined تسلیت گفتم. پر از غم بودم و پر از شرم که چرا نشد که بروم و ببینمش. دختر هم‌جنس مادر بود و بزرگوار. برایم از مادر گفت.از شب‌هایی که می‌آمد میدان و اهالی خانه اصرار می‌کردند: «تو که مریضی نرو». مادر سر بلند می‌کرد و می‌گفت: «من اگه نرم مریضم». گفت که مادرم بعد از تمام سختی‌های زندگی تنها دلخوشی‌اش میدان بود و پای حرف آقا ماندن. روزهای آخر مادر اصرار کرده بود باید برود میدان. خوابیده بود عقب ماشین و تا بوشهر آمده بودند. نا نداشت پیاده شود. دختر گفت: «چند خانم توی میدون پیدا کردم تا بیان پیشش. مادر با دیدنشون جون گرفت. رمق صداش برگشت».
undefined دختر می‌گفت خجالت کشیده با ما تماس بگیرد. اندوهش ماند برای ما. کاش خبر داشتیم و خودمان تماس گرفته بودیم. گفت: «اون شب که برگشت بعد از مدت‌ها خوشحال بود».
undefined قبل از مرگش هم چند بار دخترش را صدا زده. پدر که نابینا است فقط خانه بوده. می‌خواسته آخرین بار میدان را ببیند. دختر آن ساعت خانه نبود. آرزویش ماند به دل مادر و حسرتش به قلب دختر. مادر رفت ...برای ما از او چند عکس و مصاحبه مانده و تکه‌ای از وصیت‌نامه‌ش که آن‌جا هم میدان را صدا می‌زند ...
undefined در مورد ایشان بیشتر بخوانید:https://ble.ir/boie_bu/2386442048842443929/1786124073688
undefined ریحانه شفیعی
undefined «بویه»؛ رسانه روایت در استان بوشهر@boie_bu
undefined۱۵۰
undefined۱۶
undefined۵
undefined۴
undefined۲

۱۴.۴K

۱۰:۱۷

۲۹ آبان
thumbnail
undefined یک تمایز ساده
undefined روایتی از یک اقدام متفاوت در تجمع مردم
undefined «بویه»؛ رسانه روایت در استان بوشهر@boie_bu
undefined۲۴
undefined۷
undefined۲
undefined۲

۴۰۵

۱۶:۴۷

۳۰ آبان
thumbnail
undefined خانه آنها چطور؟!
undefined ساعت ۱۲ شب است. همسرم خوابیده. بچه‌ها توی اتاقشان نشسته‌اند و برای هم کتاب می‌خوانند. توی کتاب، رنگ زرد و نارنجی سر اینکه کدامشان رنگ خورشیدند، دعوا دارند. بچه‌ها انگار که تجربه‌ی زیسته‌ی خودشان باشد؛ قاه قاه می‌خندند. من لیوان چایی‌ام را برداشته‌ام و گوشی به دست، لپ‌تاپ را روشن می‌کنم. می‌روم توی خبرها.
undefined لا حول ولا قوه الا بااللهِ یک خبر توجهم را جلب می‌کند:«دریا دلان برای شکستن محاصره‌ی دریایی به دلِ دریا زدند».دوباره می‌خوانمش. پشت سر هم لاحوال ولا می‌خوانم و صلوات می‌دهم.
undefined همزمان با من چند مادر و همسر، این خبر را دیده‌اند و به آخرین خداحافظی‌شان فکر کرده‌اند؟بعد شماره‌ی مسافرشان را گرفته‌اند. شاید برای هزارمین بار. قطعا خاموش است. صدقه می‌گذارند. بچه‌هاشان توی اتاق برای هم چه قصه‌ای می‌خوانند؟
undefined تجربه‌های زیسته‌شان حتما پر از دل‌تنگی و انتظار است. شاید کتابِ «ماجراهای رُری دایناسور» را باز کرده‌اند و برای هزارمین بار قصه‌ی بابایی را می‌خوانند که دورادور هوای دایناسور کوچولو را دارد.
undefined خواهر همسرم همان خبر را برایم می‌فرستد.زیرش نوشته: «رفتن برای باز کردن معبر. رفتن توی میدون مین. دست از آرزوهاشون کشیدن» و بعدش هم کلی شکلک گریه فرستاده. گریه‌ی من هم بند نمی‌آید.
undefined مین و معبر همیشه مرا می‌برد به جنگ تحمیلی هشت ساله. به جوانی که روی زمین خوابید تا طعمه‌ی مین شود و همرزمانش معبر باز کنند. این بار اما مرا برد روی دریا.
undefined آذرماه ۱۳۶۶، روی کشتی سوسنگرد.آن روزها، شناورها پیوندِ عرشه با عرش بودند. حمید خوش طینت از آخرین دیدارش با شهید حسین شوکتی می‌گفت. از اینکه بار آخر همسر حسین با چه فلاکتی از او دل کنده. منطقه‌ای که از آن می‌گذشتند نامش شده بود: «قتلگاه نفت‌کش‌ها.» ولی دل به دریا زده بودند. راضی بودند که جانی برود تا جان‌هایی بماند.
undefined باید اجناس مورد نیاز مردم، وارد کشور می‌شد. باید نفت صادر می‌شد. غیرت، تجربه‌ی زیسته‌‌ی آن نسل بود که رگ به رگ منتقل شد و حالا دوباره جلوی چشممان راه افتاده.چایی‌ام سرد شده. بچه‌ها خواب رفته‌اند. خانه در سکوت است. خانه‌ی آن‌ها چه طور؟
undefined ریحانه شفیعی
undefined «بویه»؛ رسانه روایت در استان بوشهر@boie_bu
undefined۱

۱۰

۶:۴۱