✾••❀
ble.ir/join/EyuizGwBvt#تربیت_کودک_همسرداری
#تربیت #کودک #همسر_داری #آموزش_جنسی #مهارت#مذهبی #محبت
۸۶
۵:۱۳
تا قبح توهين و بياحترامي بين شما از بين نرود و هميشه همديگر را محترم بشماريد
اين مورد شامل خانواده همسرتان هم ميشود
ble.ir/join/EyuizGwBvt#تربیت_کودک_همسرداری
#تربیت #کودک #همسر_داری #آموزش_جنسی #مهارت#مذهبی #محبت
۸۷
۵:۱۳
✾••❀
ble.ir/join/EyuizGwBvt#تربیت_کودک_همسرداری
#تربیت #کودک #همسر_داری #آموزش_جنسی #مهارت#مذهبی #محبت
۹۲
۵:۱۴
🟣مردها همسری را دوست خواهند داشت که اهل شکایت نبوده و با نق نق کردن روزشان را خراب نکنند. مردها یک زن منطقی و حمایتگر را دوست دارند، زنی که در مشکلات و در موقعیت های حساس بتوانند روی کمکش حساب کنند نه زنی که در مشکلات تنها غر بزند و شکایت کند
ble.ir/join/EyuizGwBvt#تربیت_کودک_همسرداری

#تربیت #کودک #همسر_داری #آموزش_جنسی #مهارت#مذهبی #محبت
ble.ir/join/EyuizGwBvt#تربیت_کودک_همسرداری
#تربیت #کودک #همسر_داری #آموزش_جنسی #مهارت#مذهبی #محبت
۹۸
۵:۱۴
زنان به شدت به نگاه های مردانشان حساس هستند.
و شاید در ظاهر چیزی نگویند ولی ممکن است جایی دیگر این خشم را بروز دهند
ble.ir/join/EyuizGwBvt#تربیت_کودک_همسرداری
#تربیت #کودک #همسر_داری #آموزش_جنسی #مهارت#مذهبی #محبت
۱۰۰
۵:۱۵
تربیت کودک وهمسرداری
وقتی ازدواج کرده بودم، تمام فکر و ذکرم شده بود زهرا خانم. حتی وقتی سرِ کار میرفتم، ذهنم پیش او بود؛ مدام نگرانش میشدم، مبادا ناراحتی یا مشکلی برایش پیش بیاید. مادرم رسم داشت هر عروسی که وارد خانواده میشد، مدتی در کنار بقیه زندگی کند. زنداداشهایم هم در کارهای خانه و حتی کارگاه، کمکحال مادرم بودند. اما من نسبت به زهرا آنقدر حساس شده بودم که دلم نمیخواست کوچکترین زحمتی برای کسی داشته باشد. برای همین خیلی زود زندگیمان را جدا کردم. تمام خریدها را خودم انجام میدادم و به خانه میآوردم تا زهرا در بالاخانه، در خانهی خودمان، هرچه دوست دارد بپزد و با خیال راحت زندگی کند. با خودم فکر میکردم شاید فضای شلوغ یک خانواده پرجمعیت، آن آرامشی را که او حقش است نداشته باشد. هر روز که میگذشت، وابستگی و علاقهام بیشتر میشد؛ نهتنها از عشقم کم نمیشد، بلکه عمیقتر و سنگینتر در دلم جا میگرفت. زهرا هم مرا دوست داشت. زندگیمان آرام بود و میانمان دلخوری و فاصلهای نبود. اما راستش را بخواهید، رفتوآمدش به خانه فامیلهایش را زیاد دوست نداشتم. بیشتر شبها یا صبحهای خیلی زود، با موتور او را به خانه مادرش میبردم تا کوچه خلوت باشد و مبادا کسی از گذشته یا خواستگارهای قدیمیاش او را ببیند. اگر حتی احتمال میدادم کسی نگاهش کرده یا دیده است، ذهنم درگیر میشد و این نگرانی در رفتارم کاملاً پیدا بود. برای همین، وقتی بیرون میرفتیم، زهرا چادرش را طوری میکشید که فقط یک چشمش دیده میشد. تنها جایی که با خیال راحت میرفتیم، خانه نرگس، خواهرم بود؛ جایی که همه با زهرا محرم بودند و دل من آرامتر بود. حتی از خانه مادر خودش هم برایم راحتتر بود، چون آنجا رفتوآمد دامادهای فامیل، آرامش ذهنم را به هم میزد. آنقدر حساس شده بودم که حتی او را به خانه بعضی از خواهرهایم هم نمیبردم. نمیخواستم نگاه هیچ نامحرمی روی او بیفتد. در عوض، هر وقت حس میکردم دلش گرفته، او را به زنجان، مشهد یا شهرهای دیگر میبردم تا هم دلش خوش باشد و هم از محیطی که ذهنم را درگیر میکرد دور بماند. اما زهرا هیچوقت از این حساسیتها ناراحت نمیشد. همیشه با آرامش میگفت: «به خدا من فقط تو را دوست دارم و به هیچکس نگاه نمیکنم.» اما مسئله برای من نگاه او نبود… من نمیخواستم هیچکس او را ببیند. ادامه دارد…
#قسمت_نهم #نویسنده
در حیاط خانه پدری فقط یک سرویس بهداشتی وجود داشت و جمعیت خانواده هم زیاد بود.
یک روز زهرا خانم آمد و گفت:
«رفته بودم سرویس که پدرت آمد طرف در. من سرفه کردم و ایشان هم برگشت.»
همین جمله کافی بود تا تمام آرامشم به هم بریزد.
بیاختیار رفتم سراغ پدرم و با او درگیر شدم. پدر بیچاره هرچه قسم میخورد که متوجه حضور زهرا نشده و همان لحظه برگشته است، من در آن حال و هوا چیزی نمیفهمیدم. آنقدر عصبی شده بودم که چند شیشه از اتاقش را شکستم.
بعد از آن ماجرا آنقدر درگیر فکر و خیال شدم که مریض شدم و کارم به بیمارستان کشید.
بنده خدا زهرا خانم مدام گریه میکرد. هم نگران حال من بود و هم خودش را سرزنش میکرد که چرا آن موضوع را برایم تعریف کرده است. تصور میکرد باعث ناراحتی و بیماری من شده.
در دوران مریضی، با تمام وجود از من مراقبت میکرد. غذاهای مقوی و خوشمزه درست میکرد و مدام تلاش میکرد زودتر حالم خوب شود.
چشمهای آبی و زیبایش، به رنگ آسمان کبود بود؛ اما آن روزها بیشتر اوقات از اشک بارانی میشد.
کنارم مینشست و میگفت:
«از خدا میخواهم عمر مرا بگیرد و به شما بدهد، فقط همیشه زیر سایه شما باشم.»
هیچوقت هم اسمم را ساده صدا نمیزد. همیشه میگفت «آقا محسن» و من هم او را «زهرا خانم» صدا میکردم.
و بر حسب عادتی که هنوز هم دارم، اینجا هم مینویسم:«زهرا خانووم...»
در این مدت نرگس و نازنین هم مرتب به دیدنمان میآمدند و جویای احوالمان بودند.
کمکم حالم بهتر شد تا اینکه یک روز همکارانم اصرار کردند برای تبریک ازدواج به خانهمان بیایند. چون در مراسم عروسی دعوتشان نکرده بودم، میخواستند بعد از مدتی دیداری تازه کنند.
من هم از زنجان کلی وسیله و خوراکی خریدم و زهرا خانم بهترین غذاها را آماده کرد.
اما قبل از آمدن مهمانها، همه غذاها را بردم خانه مادرم تا پذیرایی آنجا انجام شود. به زهرا خانم هم گفتم:
«تو داخل اتاق بمان و بیرون نیا تا مهمانها بروند.»
حتی برای اینکه خیالم راحت باشد، از بیرون پشت پنجرهها بالش چیدم تا مبادا کسی از بیرون بتواند زهرا را ببیند.
همکارانم آن روز آمدند، کلی هدیه آوردند و مادرم از آنها پذیرایی کرد. آخر مهمانی هم از من قول گرفتند که یک روز خانوادگی به خانهشان برویم و رفتوآمد داشته باشیم.
اما این کار اصلاً با روحیه من سازگار نبود.
من به هیچ عنوان نمیخواستم کسی زن زیبایم را ببیند.
آن روزها آنقدر به زهرا خانم حساس بودم که شبها وقتی میخواست به سرویس برود، خودم همراهش میرفتم و کنار در نگهبانی میدادم تا مبادا کسی سر برسد و در بزند...
ادامه دارد...

#قسمت_دهم#نویسنده_
یک روز زهرا خانم آمد و گفت:
«رفته بودم سرویس که پدرت آمد طرف در. من سرفه کردم و ایشان هم برگشت.»
همین جمله کافی بود تا تمام آرامشم به هم بریزد.
بیاختیار رفتم سراغ پدرم و با او درگیر شدم. پدر بیچاره هرچه قسم میخورد که متوجه حضور زهرا نشده و همان لحظه برگشته است، من در آن حال و هوا چیزی نمیفهمیدم. آنقدر عصبی شده بودم که چند شیشه از اتاقش را شکستم.
بعد از آن ماجرا آنقدر درگیر فکر و خیال شدم که مریض شدم و کارم به بیمارستان کشید.
بنده خدا زهرا خانم مدام گریه میکرد. هم نگران حال من بود و هم خودش را سرزنش میکرد که چرا آن موضوع را برایم تعریف کرده است. تصور میکرد باعث ناراحتی و بیماری من شده.
در دوران مریضی، با تمام وجود از من مراقبت میکرد. غذاهای مقوی و خوشمزه درست میکرد و مدام تلاش میکرد زودتر حالم خوب شود.
چشمهای آبی و زیبایش، به رنگ آسمان کبود بود؛ اما آن روزها بیشتر اوقات از اشک بارانی میشد.
کنارم مینشست و میگفت:
«از خدا میخواهم عمر مرا بگیرد و به شما بدهد، فقط همیشه زیر سایه شما باشم.»
هیچوقت هم اسمم را ساده صدا نمیزد. همیشه میگفت «آقا محسن» و من هم او را «زهرا خانم» صدا میکردم.
و بر حسب عادتی که هنوز هم دارم، اینجا هم مینویسم:«زهرا خانووم...»
در این مدت نرگس و نازنین هم مرتب به دیدنمان میآمدند و جویای احوالمان بودند.
کمکم حالم بهتر شد تا اینکه یک روز همکارانم اصرار کردند برای تبریک ازدواج به خانهمان بیایند. چون در مراسم عروسی دعوتشان نکرده بودم، میخواستند بعد از مدتی دیداری تازه کنند.
من هم از زنجان کلی وسیله و خوراکی خریدم و زهرا خانم بهترین غذاها را آماده کرد.
اما قبل از آمدن مهمانها، همه غذاها را بردم خانه مادرم تا پذیرایی آنجا انجام شود. به زهرا خانم هم گفتم:
«تو داخل اتاق بمان و بیرون نیا تا مهمانها بروند.»
حتی برای اینکه خیالم راحت باشد، از بیرون پشت پنجرهها بالش چیدم تا مبادا کسی از بیرون بتواند زهرا را ببیند.
همکارانم آن روز آمدند، کلی هدیه آوردند و مادرم از آنها پذیرایی کرد. آخر مهمانی هم از من قول گرفتند که یک روز خانوادگی به خانهشان برویم و رفتوآمد داشته باشیم.
اما این کار اصلاً با روحیه من سازگار نبود.
من به هیچ عنوان نمیخواستم کسی زن زیبایم را ببیند.
آن روزها آنقدر به زهرا خانم حساس بودم که شبها وقتی میخواست به سرویس برود، خودم همراهش میرفتم و کنار در نگهبانی میدادم تا مبادا کسی سر برسد و در بزند...
ادامه دارد...
#قسمت_دهم#نویسنده_
۸۹
۵:۴۴
خلاصه، زندگی ما به همین روال میگذشت و خدا را شکر روزگارمان آرام و شیرین سپری میشد.
زهرا خانم با اصرار خودش دوباره دار قالی را برپا کرد. راستش من اصلاً راضی نبودم. دلم نمیخواست آن دستهای ظریف و زیبایش روی دار قالی خسته شود. اما وقتی گفت در خانه حوصلهاش سر میرود، مخالفتی نکردم. هرچند ته دلم از این موضوع ناراحت بودم.
کمکم علاقه بیش از حد من به زهرا باعث شده بود بعضی از اعضای خانوادهام حسادت کنند. برای همین هم آرامآرام به فکر ساختن خانهای مستقل افتادم تا مبادا زهرا از این حرفها و رفتارها اذیت شود.
قرار گذاشته بودیم تا وقتی به خانه جدید نرفتهایم، بچهدار نشویم؛ اما انگار خداوند بزرگ تقدیر دیگری برای ما نوشته بود.
درست یک سال بعد از ازدواجمان، فهمیدیم یک مسافر کوچولو در راه است...
از همان روز، مراقبتم از زهرا چند برابر شد. هر وقت از سر کار برمیگشتم، بهترین خوراکیها را برایش میخریدم. حتی کتابی درباره دوران بارداری تهیه کرده بودم و تمام توصیههایش را با دقت انجام میدادم تا مبادا کوچکترین ناراحتی برای زهرا پیش بیاید.
از طرفی چون در کارم موفق بودم، انتقالیام را به روستای خودمان دادند و محل خدمتم به خانه نزدیکتر شد. این موضوع برای من یک نعمت بزرگ بود.
زنگ تفریح که میشد، سریع خودم را به خانه میرساندم، سری به زهرا میزدم و دوباره به مدرسه برمیگشتم.
نه ماه خیلی زود گذشت و خداوند به ما پسری زیبا عطا کرد.
پسرم آنقدر شبیه مادرش بود که انگار یک سیب را از وسط نصف کرده باشند.
حالا دیگر مسئولیت من دو برابر شده بود. هم باید مراقب زهرا میبودم و هم پسر کوچکم.
خدا را شکر فرزندم از شیر مادر تغذیه میکرد و همین موضوع باعث میشد بیشتر از قبل خودم را مدیون زهرا بدانم. برای همین هم بیش از گذشته به او رسیدگی میکردم و تلاش میکردم هیچ کمبودی احساس نکند.
ما واقعاً زن و شوهر خوشبختی بودیم. میانمان محبت بود، احترام بود و هیچ اختلافی نداشتیم.
زهرا هم کمکم با اخلاقیات و حساسیتهای من کنار آمده بود و به ندرت برخلاف خواستههایم کاری انجام میداد.
اما هنوز دو ماه از تولد علی نگذشته بود که فهمیدیم زهرا دوباره باردار است.
هرچند شرایط سختتر شده بود، اما نه من خم به ابرو آوردم و نه زهرا. هر دو منتظر آمدن مهمان دوم زندگیمان ماندیم.
از آن به بعد کمتر به فکر پسانداز بودم و بیشتر ذهنم درگیر خانوادهام شده بود. فقط میخواستم مبادا چیزی کم داشته باشند.
خدا را شکر چند ماه بعد، پسر دومم حسین هم سالم به دنیا آمد و شادی ما کاملتر شد...
ادامه دارد...
#قسمت_۱۱#نویسنده_
زهرا خانم با اصرار خودش دوباره دار قالی را برپا کرد. راستش من اصلاً راضی نبودم. دلم نمیخواست آن دستهای ظریف و زیبایش روی دار قالی خسته شود. اما وقتی گفت در خانه حوصلهاش سر میرود، مخالفتی نکردم. هرچند ته دلم از این موضوع ناراحت بودم.
کمکم علاقه بیش از حد من به زهرا باعث شده بود بعضی از اعضای خانوادهام حسادت کنند. برای همین هم آرامآرام به فکر ساختن خانهای مستقل افتادم تا مبادا زهرا از این حرفها و رفتارها اذیت شود.
قرار گذاشته بودیم تا وقتی به خانه جدید نرفتهایم، بچهدار نشویم؛ اما انگار خداوند بزرگ تقدیر دیگری برای ما نوشته بود.
درست یک سال بعد از ازدواجمان، فهمیدیم یک مسافر کوچولو در راه است...
از همان روز، مراقبتم از زهرا چند برابر شد. هر وقت از سر کار برمیگشتم، بهترین خوراکیها را برایش میخریدم. حتی کتابی درباره دوران بارداری تهیه کرده بودم و تمام توصیههایش را با دقت انجام میدادم تا مبادا کوچکترین ناراحتی برای زهرا پیش بیاید.
از طرفی چون در کارم موفق بودم، انتقالیام را به روستای خودمان دادند و محل خدمتم به خانه نزدیکتر شد. این موضوع برای من یک نعمت بزرگ بود.
زنگ تفریح که میشد، سریع خودم را به خانه میرساندم، سری به زهرا میزدم و دوباره به مدرسه برمیگشتم.
نه ماه خیلی زود گذشت و خداوند به ما پسری زیبا عطا کرد.
پسرم آنقدر شبیه مادرش بود که انگار یک سیب را از وسط نصف کرده باشند.
حالا دیگر مسئولیت من دو برابر شده بود. هم باید مراقب زهرا میبودم و هم پسر کوچکم.
خدا را شکر فرزندم از شیر مادر تغذیه میکرد و همین موضوع باعث میشد بیشتر از قبل خودم را مدیون زهرا بدانم. برای همین هم بیش از گذشته به او رسیدگی میکردم و تلاش میکردم هیچ کمبودی احساس نکند.
ما واقعاً زن و شوهر خوشبختی بودیم. میانمان محبت بود، احترام بود و هیچ اختلافی نداشتیم.
زهرا هم کمکم با اخلاقیات و حساسیتهای من کنار آمده بود و به ندرت برخلاف خواستههایم کاری انجام میداد.
اما هنوز دو ماه از تولد علی نگذشته بود که فهمیدیم زهرا دوباره باردار است.
هرچند شرایط سختتر شده بود، اما نه من خم به ابرو آوردم و نه زهرا. هر دو منتظر آمدن مهمان دوم زندگیمان ماندیم.
از آن به بعد کمتر به فکر پسانداز بودم و بیشتر ذهنم درگیر خانوادهام شده بود. فقط میخواستم مبادا چیزی کم داشته باشند.
خدا را شکر چند ماه بعد، پسر دومم حسین هم سالم به دنیا آمد و شادی ما کاملتر شد...
ادامه دارد...
۹۳
۵:۴۴
بعد از تولد حسین، ناچار شدم اجازه بدهم زهرا چند روزی را در خانه مادرش بماند.
زهرا تنها فرزند مادرزنم از ازدواج دومش بود و به همین خاطر پدر و مادرش وابستگی عجیبی به او داشتند. از طرفی خود زهرا هم احترام و علاقه خاصی به آنها داشت؛ مخصوصاً به پدرش که با عشق از او یاد میکرد.
بارها دیده بودم وقتی موهای سر پدرش را اصلاح میکرد، آنها را دور نمیریخت و نگه میداشت.
وقتی علتش را میپرسیدم، میگفت:
«من حاجآقامو خیلی دوست دارم. اگه خدای نکرده یه روز اتفاقی براش بیفته، من زودتر از اون میمیرم.»
و همیشه یک جمله را تکرار میکرد:
«فقط یه آرزو دارم؛ اینکه مرگ حاجآقا و مادرم رو نبینم.»
شنیدن این حرفها همیشه دلم را میلرزاند و ناراحتم میکرد.
آن روزها هر روز برای خانه مادرزنم خرید میکردم، وسایل لازم را میبردم و شبها هم همانجا میماندم تا کمکحالشان باشم.
بعد از ده روز، زهرا و دو پسر عزیزم را به خانه برگرداندم و مثل پروانه دورشان میگشتم.
علی و حسین بچههای فوقالعاده دوستداشتنیای بودند؛ تپل، شیرین و درست شبیه مادرشان.
سالها آرامآرام میگذشت. بچهها بزرگتر میشدند و من هنوز در بالاخانه پدرم زندگی میکردم. تا اینکه خدا کمک کرد و زمینی روبهروی خانه پدرم خریدم.
خیلی زود مصالح آوردیم و ساخت خانه را شروع کردیم.
نقشه خانه را با دقت کشیده بودیم. زمین حدود پانصد متر بود و نزدیک به دویست مترش را ساخته بودیم. اتاقهای بزرگ، یک سالن بزرگتر و حتی یک زیرزمین وسیع.
در روستای ما کمتر کسی زیرزمین میساخت، اما من به خاطر خنکی هوای آن، زیرزمین بزرگی طراحی کردم و در انتهایش هم حمام ساختیم.
خانه هنوز کاهگل و نیمهکاره بود، اما برای من مهم نبود. مهم این بود که زهرا و بچههایم در آن آرامش داشتند.
کمکم بچهها از آب و گل درآمدند، با هم بازی میکردند و خانه را پر از شور و نشاط کرده بودند.
زهرا دوباره قالیبافی میکرد و من هم مشغول تدریس در مدرسه راهنمایی روستا بودم.
اما با همه اینها، حساسیت من نسبت به زهرا نهتنها کم نشده بود، بلکه همچنان مثل روز اول در وجودم زنده بود.
گاهی از من اجازه میخواست که تنها به خانه مادرش برود، اما قبول نمیکردم. خودم سوار موتورشان میکردم و میبردم.
بعضی وقتها دلخور میشد و میگفت:
«من مادر دو تا بچهام. چرا هنوز اینقدر بهم حساس هستی؟ به خدا غیر از تو هیچکس رو نمیبینم.»
اما گوش من بدهکار نبود.
همین که سالها قبل چند نفر از پسرهای فامیل و روستا خواستگارش بودند، برای آزار دادن فکر و خیالم کافی بود.
تا اینکه یک روز در روستا پایگاهی راهاندازی شد و کلاسهای آموزش نظامی برگزار کردند. من هم ثبتنام کردم و هر روز ساعتی را برای آموزش میرفتم.
مسئول پایگاه انواع سلاحها را آورده بود و نحوه استفاده از آنها را آموزش میداد.
در همسایگی ما پیرمردی زندگی میکرد که تنها بود و هر از گاهی برای تنظیم آنتن تلویزیون روی پشتبام میرفت.
خانه او درست روبهروی خانه ما قرار داشت.
یک روز که نگاهش کردم، دیدم روی پشتبام ایستاده و مشغول درست کردن آنتن است؛ جایی که حیاط و بخشی از خانه ما زیر دید او قرار میگرفت.
همان لحظه دوباره همان حس همیشگی سراغم آمد...
حسی که سالها بود رهایم نمیکرد.
خیلی ناراحت شدم، اما هیچ راهی برای بستن آن دید و جلوگیری از این موضوع به ذهنم نمیرسید...
ادامه دارد...
#قسمت_۱۲#نویسنده_
پارتهای دیشب
زهرا تنها فرزند مادرزنم از ازدواج دومش بود و به همین خاطر پدر و مادرش وابستگی عجیبی به او داشتند. از طرفی خود زهرا هم احترام و علاقه خاصی به آنها داشت؛ مخصوصاً به پدرش که با عشق از او یاد میکرد.
بارها دیده بودم وقتی موهای سر پدرش را اصلاح میکرد، آنها را دور نمیریخت و نگه میداشت.
وقتی علتش را میپرسیدم، میگفت:
«من حاجآقامو خیلی دوست دارم. اگه خدای نکرده یه روز اتفاقی براش بیفته، من زودتر از اون میمیرم.»
و همیشه یک جمله را تکرار میکرد:
«فقط یه آرزو دارم؛ اینکه مرگ حاجآقا و مادرم رو نبینم.»
شنیدن این حرفها همیشه دلم را میلرزاند و ناراحتم میکرد.
آن روزها هر روز برای خانه مادرزنم خرید میکردم، وسایل لازم را میبردم و شبها هم همانجا میماندم تا کمکحالشان باشم.
بعد از ده روز، زهرا و دو پسر عزیزم را به خانه برگرداندم و مثل پروانه دورشان میگشتم.
علی و حسین بچههای فوقالعاده دوستداشتنیای بودند؛ تپل، شیرین و درست شبیه مادرشان.
سالها آرامآرام میگذشت. بچهها بزرگتر میشدند و من هنوز در بالاخانه پدرم زندگی میکردم. تا اینکه خدا کمک کرد و زمینی روبهروی خانه پدرم خریدم.
خیلی زود مصالح آوردیم و ساخت خانه را شروع کردیم.
نقشه خانه را با دقت کشیده بودیم. زمین حدود پانصد متر بود و نزدیک به دویست مترش را ساخته بودیم. اتاقهای بزرگ، یک سالن بزرگتر و حتی یک زیرزمین وسیع.
در روستای ما کمتر کسی زیرزمین میساخت، اما من به خاطر خنکی هوای آن، زیرزمین بزرگی طراحی کردم و در انتهایش هم حمام ساختیم.
خانه هنوز کاهگل و نیمهکاره بود، اما برای من مهم نبود. مهم این بود که زهرا و بچههایم در آن آرامش داشتند.
کمکم بچهها از آب و گل درآمدند، با هم بازی میکردند و خانه را پر از شور و نشاط کرده بودند.
زهرا دوباره قالیبافی میکرد و من هم مشغول تدریس در مدرسه راهنمایی روستا بودم.
اما با همه اینها، حساسیت من نسبت به زهرا نهتنها کم نشده بود، بلکه همچنان مثل روز اول در وجودم زنده بود.
گاهی از من اجازه میخواست که تنها به خانه مادرش برود، اما قبول نمیکردم. خودم سوار موتورشان میکردم و میبردم.
بعضی وقتها دلخور میشد و میگفت:
«من مادر دو تا بچهام. چرا هنوز اینقدر بهم حساس هستی؟ به خدا غیر از تو هیچکس رو نمیبینم.»
اما گوش من بدهکار نبود.
همین که سالها قبل چند نفر از پسرهای فامیل و روستا خواستگارش بودند، برای آزار دادن فکر و خیالم کافی بود.
تا اینکه یک روز در روستا پایگاهی راهاندازی شد و کلاسهای آموزش نظامی برگزار کردند. من هم ثبتنام کردم و هر روز ساعتی را برای آموزش میرفتم.
مسئول پایگاه انواع سلاحها را آورده بود و نحوه استفاده از آنها را آموزش میداد.
در همسایگی ما پیرمردی زندگی میکرد که تنها بود و هر از گاهی برای تنظیم آنتن تلویزیون روی پشتبام میرفت.
خانه او درست روبهروی خانه ما قرار داشت.
یک روز که نگاهش کردم، دیدم روی پشتبام ایستاده و مشغول درست کردن آنتن است؛ جایی که حیاط و بخشی از خانه ما زیر دید او قرار میگرفت.
همان لحظه دوباره همان حس همیشگی سراغم آمد...
حسی که سالها بود رهایم نمیکرد.
خیلی ناراحت شدم، اما هیچ راهی برای بستن آن دید و جلوگیری از این موضوع به ذهنم نمیرسید...
ادامه دارد...
پارتهای دیشب
۱۱۴
۵:۴۴
تو برزخ هیچ آدمی نمونید!با یه خداحافظی خودتون رو خوشحال کنید...

ble.ir/join/EyuizGwBvt#تربیت_کودک_همسرداری

#تربیت #کودک #همسر_داری #آموزش_جنسی #مهارت#مذهبی #محبت
محصولات ما
ble.ir/join/EyuizGwBvt#تربیت_کودک_همسرداری
#تربیت #کودک #همسر_داری #آموزش_جنسی #مهارت#مذهبی #محبت
۵۹
۱۰:۴۰